ิงมองมู่เฉียนซีด้วยความประหลาดใจ
“รักษาเส้นลมปราณของข้า? เส้นลมปราณของข้ายังสามารถรักษาให้หายได้” เขาได้สติขึ้นมาแล้ว และเขานั้นก็ยังไม่ลืมสิ่งที่นักปรุงยาที่ดีที่สุดของทวีปเหลยโจวได้กล่าวเอาไว้
“ไม่สามารถรักษาได้แล้วข้าจะมาทำไม? การรักษาบาดแผลภายนอกของเจ้า ช่างเป็นการลดตัวเองนัก!”
กล่าวจบ มู่เฉียนซีก็หยิบกล่องที่ประณีตออกมา ภายในมีเข็มยาวางอยู่
“นี่… นี่ไม่ใช่อาวุธลับของมู่เฉียนซีหรอกหรือ? เจ้าจะฆ่าเขาเหรอ?”
เมื่อเหลยหมิงได้รับบาดเจ็บหนัก จินตนาการของเขาก็ยิ่งหลากหลายขึ้น
แม้ว่าเขาจะเป็นยอดฝีมือในการลอบสังหาร แต่ด้วยอาจารย์ใหญ่เหลยเป็นยอดฝีมืออันดับหนึ่งแห่งทวีปเหลยโจว การลอบสังหารของนางจะไม่ใช่การรนหาที่ตายเอาหรอกหรือ?
อาจารย์ใหญ่ก็ไม่รู้ว่าเขาหยิบอาวุธลับออกมาทําอะไร ?
มู่เฉียนซีกล่าว “ถ้าอาจารย์ใหญ่เหลยเชื่อใจข้า ก็ไม่ต้องกังวลไป หากว่าข้าต้องการชีวิตของเหลยหมิง ข้าก็คงจะไม่เปิดเผยตัวโจ่งแจ้งเช่นนี้ การลอบสังหารจะเป็นการดีกว่ามาก!”
กล่าวจบมู่เฉียนซีก็ขยับปลายนิ้วและแทงเข็มยาทั้งหมดเข้าไปในเส้นสำคัญของเหลยหมิง
หากเป็นการโจมตี มู่เฉียนซีย่อมทําให้คู่ต่อสู้เจ็บปวดอย่างมาก
แต่หากเป็นการรักษา สำหรับคนไข้มู่เฉียนซีก็ยังอ่อนโยนต่อผู้ป่วยอยู่มาก
ดังนั้นเหลยหมิงจึงไม่รู้สึกเจ็บปวดเลยแม้แต่น้อย มู่เฉียนซีรีบเก็บเข็มยาและกล่าวว่า “นี่ไม่ใช่การรักษาที่จะให้หายขาดได้ภายในวันเดียว หลังจากรัก
