ึกได้ว่าสายตาของงูพิษตัวหนึ่งกำลังจับจ้องมาที่ตัวนาง นางหันกลับไปมองก็ได้เห็นดวงตาที่ชั่วร้ายทั้งสองข้างของว่านอู๋เทียน
มันราวกับงูพิษที่จ้องนางประหนึ่งเหมือนเหยื่อของมันก็มิปาน
สีหน้าของมู่เฉียนซีหม่นหมองลง และได้เดินตามพวกอาจารย์ใหญ่ซวนไปยังที่พักผ่อนของตน
ทำไมว่านอู๋เทียนถึงต้องเพ่งเล็งที่นาง?
ถึงแม้ว่าจะมีการไปล่วงเกินผู้อื่นในการแข่งขันครั้งนี้ แต่นั่นก็เป็นการแข่งขันเพื่อสำนักศึกษา ซึ่งมันจะไม่ทำให้ถึงแก่ขั้นบาดเจ็บล้มตายอย่างแน่นอน
เช่นนั้นความเป็นไปได้เพียงหนึ่งเดียวก็คือ…
อาจารย์ใหญ่ซวนกล่าว “สาวน้อยเจ้ายอมแพ้เสีย! พรุ่งนี้จงยอมแพ้ พวกเราไม่ต้องการได้อันดับหนึ่งแล้ว เจ้าเด็กนั่นที่ชื่อว่าว่านอู๋เทียนช่างร้ายกาจนัก แม้แต่เหลยหมิงยังถูกทำให้บาดเจ็บถึงขนาดนั้นได้ เจ้า…”
“ถึงแม้ว่าเจ้าจะเป็นสตรีนางหนึ่ง แต่เจ้านั่นคงไม่ยอมออมมือให้ผู้เป็นสตรีอย่างแน่นอน”
และยิ่งเป็นตัวนางเอง เกรงว่าเขาคงจะยิ่งโหดเหี้ยมและใจร้ายมากขึ้นกว่าเดิม มู่เฉียนซีแอบกล่าวกับตนเอง
มู่เฉียนซีคาดเดาในใจ แต่ว่านางนั้นไม่อยากที่จะถอยหลังกลับ
นางกล่าวตอบ “อาจารย์ใหญ่ซวนท่านวางใจได้! ข้าทำตามกำลังที่ตนเองสามารถ ถ้าหากว่ามีอันตรายข้าจะยอมแพ้ในทันที! กรรมการผู้ตัดสินเองก็คงไม่ยอมให้เขาลงมือต่อข้าหลังจากที่ข้าได้ยอมแพ้ไปแล้ว”
อาจารย์ใหญ่ซวนกล่าว “สาวน้อย เจ้านั้นเป็นผู้ที่มีความคิดเป็นของตัวเองเป็นอย่างมากมาโดยตลอ
