“อืม! ลงมือ!” ซวนอี้กล่าวด้วยเสียงขรึม
พวกเขาที่อยู่ภายใต้การชี้นำของมู่เฉียนซี ได้โอกาสในการเป็นผู้ชิงลงมือก่อนและได้รับผลประโยชน์อย่างมากมาย
และในขณะเดียวกันนั้น การกระทำจากกลุ่มเล็กของพวกเขาก็ได้ดึงดูดความโกรธเกรี้ยวของผู้คนขึ้นมา ทำให้ทุกคนในกลุ่มนั้นค่อนข้างเป็นกังวลอยู่บ้าง
แต่มู่เฉียนซีกลับกล่าวขึ้นว่า “ต่อให้พวกเราไม่ชิงลงมือก่อน พวกนั้นจะล้มเลิกการที่จะมาปล้นชิงพวกเราเหรอ?”
“ก็ไม่! เช่นนั้นก็ลงมือเลย!” มู่เฉียนกล่าวพร้อมโบกมือ
จินซ่านซ่านนั้นถือเอาคำพูดของมู่เฉียนซีเป็นพระราชโองการมาโดยตลอด เขาเห็นด้วยอย่างยิ่ง “ใช่ เช่นนั้นก็ลงมือเลย ใครกลัวใครกันเล่า? ”
เพราะว่าพวกเขาปฏิบัติการอย่างอุกอาจ แน่นอนว่านั่นจึงทำให้ร่องรอยของพวกเขาถูกเผยออกมา แล้วตอนนี้มันก็เป็นเวลาที่การแข่งขันใหญ่ร้อยสำนักจะจบลงภายในเวลาอีกหนึ่งวันเท่านั้น แต่กลับมาถูกผู้อื่นล้อมวงเข้าไว้เสียแล้ว
“ในที่สุดก็หาพวกเจ้าพบเสียที”
“พวกเจ้านี่ช่างหลบซ่อนได้เก่งนักนะ ดูสิว่าทีนี้พวกเจ้าจะหนีไปอย่างไร ?”
“พลังความสามารถก็ไม่เท่าไรนี่? แต่กลับใช้วิธีการชั่วร้ายกับพวกเราไปทั่ว มาคอยดูกันว่าพวกข้าจะจัดการพวกเจ้าอย่างไร”
พวกนั้นจ้องมองพวกมู่เฉียนซีด้วยสายตาที่ประหนึ่งเสือและหมาป่า ซวนอี้ได้เดินมาที่ข้างตัวของมู่เฉียนซีและกล่าวขึ้น “เฉียนซี ข้ารู้ว่าเจ้านั้นรวดเร็วและยังสามารถใช้พิษได้อีก ถึงต่อให้พวกเขาล้อมเอาไว้แต่เจ้า
