เมื่อรับรู้ได้ถึงอันตราย จินซ่านซ่านก็ไม่กล้าพูดซี้ซั้วแล้ว เขารีบหุบปากลงทันที
มู่เฉียนซีมองไปที่จินซ่านซ่านและกล่าวว่า “ต่อไปอย่าได้เรียกข้ามั่วซั่ว ให้เรียกว่าพี่ใหญ่มู่ เจ้าติดค้างข้าถึงสองเรื่อง หากเจ้าเป็นเช่นนี้ต่อไปเกรงว่าจะทำให้ข้าเสียการได้ และแน่นอนว่าข้าจะต้องหาผู้ช่วยมือดีให้กับเจ้า”
มีจอมมารหน้าเนื้อใจเสือเช่นนั้นอยู่ มู่เฉียนซีก็ยิ่งวางใจ
จินซ่านซ่านกล่าว “อย่าว่าแต่สองเรื่องเลย ต่อให้เป็นสองร้อยเรื่องข้าก็ทำให้ได้ นอกจากท่านพ่อของข้า พี่ใหญ่มู่ ท่านคือคนที่ดีกับข้าที่สุดแล้ว”
ตอนนี้จินซ่านซ่านรู้สึกซาบซึ้งจนน้ำตาคลอเบ้า จอมมารรู้สึกอนาคตมืดมน เจ้าหมอนี่จะสามารถฝึกฝนกำลังภายในของกระบี่มารได้จริงเหรอ
มู่เฉียนซีกล่าว “เปิดการยับยั้งที่นี่แล้วให้พวกเราออกไปเถอะ!”
แน่นอนว่าจอมมารตอบตกลงอย่างไม่รีรอ “ได้!”
มู่เฉียนซีขว้างเข็มยาออกมาหลายเข็ม จากนั้นก็ทำให้คนของสำนักศึกษาซวนเสียและสำนักศึกษาจินซินฟื้นขึ้นมา
สำหรับคนของสำนักศึกษาหมอเทวดาเหล่านั้น ปล่อยให้นอนหลับใหลต่อไปก็แล้วกัน!
ซวนอี้ฟื้นขึ้นมาเห็นมู่เฉียนซีปลอดภัยทุกประการ เขาก็โล่งใจ
“เฉียนซี เจ้าไม่เป็นอะไรใช่ไหม ?”
มู่เฉียนซีส่ายหน้าและกล่าวว่า “ข้าไม่เป็นไร กระบี่ในสุสานกระบี่โบราณข้าว่าอย่าไปแตะต้องเลย ที่นี่ไม่มีของล้ำค่าอย่างอื่นแล้ว พวกเราไปกันเถอะ!”
“ได้!”
จินซ่านซ่านยังคงทำหน้าที่นำทางต่อไป สิ่งที่ควรจะรีดไถก็ได
