มนั้น”
“จินซ่านซ่าน ข้ามีเรื่องจะบอก”
“เรื่องอะไร ?”
“ตอนนี้คนของสำนักศึกษาหมอเทวดาได้ป่าวประกาศไปทั่วแล้วว่ากลุ่มพวกเจ้าได้ของล้ำค่ามาจากวังใต้ดินมากมายนับไม่ถ้วน ดังนั้นตอนนี้ทุกคนจึงกำลังตามหาพวกเจ้าอยู่ เพื่อไม่ให้พวกเจ้าถูกล้อมโจมตี ข้าแนะนำให้พวกเจ้ารีบหาที่ซ่อนตัวก่อนจะดีกว่า เพื่อให้พวกเจ้าตกรอบ ข้า…”
หากพวกเขาตกรอบ พวกเขาก็คงจะอารมณ์ไม่ดีเป็นแน่ หากอารมณ์ไม่ดี พวกเขาก็จะไม่ให้ยาแก้พิษ แล้วเขาจะทำเช่นไร
จินซ่านซ่านกัดฟันกรอด และกล่าวว่า “บัดซบ! พวกบ้านั่นเหตุใดถึงไม่นอนหลับไปจนกว่าการแข่งขันจะสิ้นสุดกันนะ นึกไม่ถึงจริง ๆ ว่าพวกมันจะแพร่งพรายเรื่องนี้ออกไป ช่างน่าแค้นในยิ่งนัก”
คาดว่าภายในเวลาอันสั้นนี้สำนักศึกษาหมอเทวดาจะตามหาพวกเขาไม่เจอ และเกรงกลัวต่อความแข็งแกร่งของพวกเขาด้วย ก็เลยแพร่งพรายเรื่องนี้ออกไปให้คนทุกกลุ่มมาโจมตีพวกเขา
“นี่คือยาแก้พิษของเจ้า!” มู่เฉียนซีโยนขวดยาออกไป
อวี้จี๋กล่าว “เจ้ามอบยาแก้พิษให้ข้าตอนนี้ เจ้าไม่กลัวว่าข้าจะเปิดโปงพวกเจ้าเหรอ”
มุมปากของมู่เฉียนซียกยิ้มขึ้น “หากเจ้ากล้าเปิดโปงพวกข้า ข้าก็สนใจให้เจ้าลองยาพิษข้าเช่นกัน”
อวี้จี๋อดที่จะกลัวจนตัวสั่นไม่ได้ “พวกเจ้าระวังตัวกันเองเถอะ ถึงอย่างไรแล้ว สำนักศึกษาอวี้หุนของพวกข้าไม่ยั่วยุพวกเจ้าแน่”
กล่าวจบ พวกเขาก็พากันจากไป
เมื่อตอนที่ออกมาจากวังใต้ดิน สำนักศึกษาเหยียนโจวกับสำนักศึกษาเหลยโจวเหล่านั้น
