อนกัน ส่วน…
มู่เฉียนซีมองไปที่จินซ่านซ่านที่กำลังงุนงงอยู่ด้านข้าง เมื่อรับรู้ได้ถึงสายตานั้นของมู่เฉียนซี จินซ่านซ่านก็ได้สติขึ้น “พวกเจ้ากำลังพูดอะไรกันอยู่ เหตุใดข้าถึงฟังพวกเจ้าไม่รู้เรื่องเลย!”
“กระบี่เล่มนี้ของเจ้าช่างเก่งกาจยิ่งนัก นึกไม่ถึงว่าจะทำให้กระบี่ที่น่ากลัวเล่มนั้นตกใจกลัวได้ด้วย”
“แล้วชายผู้นี้เป็นใครกัน หรือว่าจะเป็นผู้ชายที่เจ้าแอบเลี้ยงดู ช่างสมกับที่เป็นผู้ที่ข้าศรัทธาเลื่อมใสจริง ๆ ที่ใช้อำนาจบาตรใหญ่…”
“นี่ สหาย เจ้าอายุเท่าไหร่แล้วล่ะ ใช้หน้าตาหากิน ช่างมีอนาคตจริง ๆ!”
“……”
จินซ่านซ่านพูดพล่ามไม่ยอมหยุด อาถิงอยากทำให้เขากลายเป็นเด็กที่พูดไม่ได้จริง ๆ
ใช้หน้าตาหากินอย่างนั้นเหรอ เขาเป็นถึงศาลานิรันดร์ ใช้พลังความแข็งแกร่งหากินไม่ได้ใช้หน้าตาสักหน่อย
ไม่ได้ถูกอาคมของกระบี่มารเล่มนั้นครอบงำ จินซ่านซ่านนั้นไร้เดียงสามาก ถึงแม้ว่าเขาจะเป็นคนขี้ขลาดขี้กลัว แต่เขาก็นับว่าเป็นคนซื่อสัตย์และจงรักภักดีเป็นอย่างมาก มู่เฉียนซีกล่าวกับเขาว่า “เจ้า มานี่ซิ”
มู่เฉียนซีกล่าวถามว่า “จินซ่านซ่าน เจ้าอยากเป็นยอดฝีมือหรือไม่!”
จินซ่านซ่านพยักหน้ารัว ๆ และกล่าวว่า “อยาก ข้าอยาก ข้าอยากกลายเป็นยอดฝีมือ หากเป็นเช่นนั้นท่านพ่อของข้าคงจะดีใจมากแน่ ๆ”
“กระบี่เล่มนี้ไม่เลวเลย อีกอย่างวิญญาณกระบี่ยังสามารถเป็นอาจารย์เจ้าได้ด้วย คิดอยากจะเป็นยอดฝีมือคงไม่มีปัญหา เจ้ายินดีจะทำพันธสัญญาก
