ย ๆ แล้ว” คนอื่น ๆ ต่างก็กระวนกระวายใจขึ้นแล้ว
แต่ไป๋ชางและพวก หลังจากที่รู้สึกว่ามีบางอย่างที่ผิดปกติ เขาก็กล่าวขึ้นว่า “ข้าว่าอย่าเสี่ยงเลยจะดีกว่า พวกเรากลับขึ้นไปเถอะ”
ทว่า เส้นทางนี้สามารถเดินลงได้เท่านั้น คิดจะหันหลังเดินกลับไปนั้นกลับทำไม่ได้
ตูม! พลังพลังหนึ่งได้ผลักไป๋ชางจนร่างของไป๋ชางกลิ้งลงไปราวกับก้อนหิมะก็มิปาน
จินซ่านซ่านรีบหลบอย่างรวดเร็ว จึงไม่ได้โดนตัวเขากลิ้งลงมาด้วย
ปัง ปัง ปัง!
อ๊า!
ภายใต้ความมืดนั้นมีเสียงกระแทกและเสียงกรีดร้องดังก้องขึ้น
จินซ่านซ่านกล่าวด้วยความดีใจที่ตนเองโชคดีว่า “โชคดีนะที่ข้าหลบทัน มิเช่นนั้นคงต้องกลิ้งลงไปอย่างน่าสังเวชเช่นนั้นแน่นอน เจ้าหมอนี่ขี้ขลาดตาขาวคิดจะกลับ เป็นไงล่ะ น่าอนาถแล้วไหมละ!”
สีหน้าของคนอื่น ๆ แห่งสำนักศึกษาหมอเทวดาต่างก็ซีดเผือดไป สถานการณ์ตอนนี้ทำได้แค่เดินไปต่อ คงมีแต่พระเจ้าเท่านั้นที่รู้ว่าข้างล่างนั้นมีอันตรายใดซ่อนอยู่
สีหน้าของมู่เฉียนซีเคร่งขรึมขึ้น นางกล่าวเสียงขรึมว่า “หลังจากที่ลงไปแล้ว ทุกคนต้องระวังตัวด้วย”
“อืม!”
ตุบ! ในที่สุดพวกเขาก็เดินมาสุดทางลาดเอียงนี้
ทว่า พลังวิญญาณของพวกเขาในตอนนี้กลับว่างเปล่าไปโดยสิ้นเชิง
พวกเขากลับกลายเป็นคนธรรมดาทั่วไปที่เคยฝึกบำเพ็ญเท่านั้น ไร้พลังวิญญาณ พวกเขารู้สึกไม่คุ้นเคยเป็นอย่างมาก และรู้สึกไม่ปลอดภัย
ผู้ที่รู้สึกคุ้นเคยที่สุดก็คงจะมีเพียงแค่มู่เฉียนซีแล้ว ถึงอย่างไรนา
