“เยี่ยมมาก คาดไม่ถึงว่าเจ้าจะกล้าตอบโต้!” คนเหล่านี้ของสํานักศึกษาเทียนเฉ๋อได้กลายเป็นร้ายกาจขึ้นมา
บนบันไดของภูเขาจิ่วเหลย มีงูพิษหลากสีสันกําลังสัญจรไปมา
เสียงกรีดร้องที่คมชัดดังขึ้น “งู! งู! ข้ากลัวงู! ถ้าพวกเจ้าจะสู้ ก็อย่าปล่อยงูมั่วซั่วสิ!”
เสียงกรีดร้องนี้มาจากจินซ่านซ่านแห่งสำนักศึกษาจินซิน ใบหน้ากลม ๆ นั้นเวลานี้ราวกับหมั่นโถวสีขาว
เขาเองก็ไม่พอใจ อุตส่าห์จ่ายเงินตั้งมากมายเพื่อจะได้อาวุธลับจากมู่เฉียนซี และเตรียมจะพุ่งไปข้างหน้าอย่างฮึกเหิม
แต่กลับไม่คาดคิดว่าจะได้พบมู่เฉียนซีลงมือกับคนของสํานักเทียนเฉ๋อ
“นี่คือการแข่งขัน ลงมือผิดใจกันหน่อย! คงไม่เป็นไร” จินซ่านซ่านกล่าวอย่างระมัดระวัง
“เจ้าอ้วนไสหัวไปซะ ไม่งั้นข้าจะจัดการเจ้าไปด้วย”
“เขานั้นมาจากสํานักศึกษาจินซิน!”
“ดี! เป็นพวกเจ้าที่พาคนกลุ่มนี้มา แม้แต่เจ้าอ้วนนี่ก็จัดการไปด้วยเลย” คนของสํานักเทียนเฉ๋อเหลือบมองไปที่จินซ่านซ่านอย่างมืดมน
เมื่อคิดถึงงูพิษที่พวกเขาฝึกให้เชื่องมาอย่างยากลําบากได้ถูกผู้อื่นทำเป็นอาหารมื้อค่ำเมื่อคืน พวกเขาก็โกรธเป็นฟืนเป็นไฟ แค้นนี้พวกเขาต้องชำระอย่างแน่นอน
เป็นผลให้งูพิษนับไม่ถ้วนพุ่งเข้าหาจินซ่านซ่าน ใบหน้าของจินซ่านซ่านซีดเผือด ขาอ่อนจนเกือบจะกลิ้งตกลงมาจากบันไดของภูเขาจิ่วเหลย
ฟึบฟึบฟึบ! เข็มยาหลายเล่มลอยออกมาจากมือของมู่เฉียนซี
ปักปักปัก! เข็มยาทุกเข็ม แทงเข้าไปตรงจุดชีชุ่น (จุดสำคัญ)
