“กินก็กินเสร็จแล้ว นี่คืออุปกรณ์ที่ข้าเตรียมเอาไว้ให้เจ้า รีบไสหัวไปได้แล้ว ข้ายังมีเรื่องอื่นที่ต้องจัดการ”
จวินโม่ซีกล่าว “สาวน้อย เจ้าจะไม่เตรียมอาหารให้ข้าติดตัวไปสักหน่อยหรือไง ?”
“อย่าได้คิดเลย ไม่มีหรอก หากเจ้าอยากกินอีก ก็ต้องเอาชีวิตรอดกลับมาที่หอหมอปีศาจให้ได้”
มู่เฉียนซีกล่าวจบก็หันไปกล่าวกับซวนอี้ว่า “ไปกันเถอะ!”
เมื่อก่อนความแข็งแกร่งของจวินโม่ซีเป็นเพียงแค่ขั้นจักรพรรดิแห่งภูตก็สามารถหนีเอาชีวิตรอดได้นานเช่นนั้น บัดนี้พลังของเขาถึงขั้นมหาจักรพรรดิแห่งภูตแล้ว การที่คนของหุบเขาหมอเทวดาคิดจะลงมือกับเขานั้น มันไม่ใช่เรื่องง่าย
ครั้นแล้วมู่เฉียนซีก็เดินจากไปเช่นนี้ จวินโม่ซีก็กล่าวด้วยความเสียใจว่า “สาวน้อย เจ้าช่างใจดำยิ่งนัก!”
กล่าวจบร่างของเขาก็อันตรธานหายไปเช่นกัน
ณ ห้องโถงประชุมของสำนักส่วนใน ผู้อาวุโสทั้งหลายกำลังนั่งรออยู่
สำหรับเรื่องที่อาจารย์มีคำสั่งมอบภารกิจให้สองคนนั้นจัดการ พวกเขายังคงรู้สึกกลัดกลุ้มใจอยู่บ้าง อาจารย์ใหญ่รับผิดชอบหน้าที่หน่อยจะได้หรือไม่!
“เชิญนั่ง!” ซวนอี้ผายมือออกเชิญให้มู่เฉียนซีนั่งลง
เดิมทีตำแหน่งที่นั่งตรงนี้เป็นตำแหน่งที่นั่งของอาจารย์ใหญ่ ทุกคนเห็นเช่นนี้ต่างก็นิ่งอึ้งไป
มู่เฉียนซีไม่รู้ ดังนั้นนางจึงนั่งลง
นางมองไปที่เหล่าผู้อาวุโสและอาจารย์ทั้งหลาย “คราก่อนเป็นหุบเขาหมอเทวดาที่มาหาเรื่อง ส่วนใหญ่แล้วสาเหตุก็เป็นเพราะข้า ข้าทำให้อาจาร
