องมีห้องทำอาหาร
ดังนั้นองค์ชายจิ่วเยี่ยจึงไปที่ห้องทำอาหาร มู่เฉียนซีรู้ว่าความสามารถในการเรียนรู้ของจิ่วเยี่ยนั้นแข็งแกร่งมาก และการเรียนรู้ในการรักษาบาดแผลของจิ่วเยี่ยนั้นก็สมบูรณ์แบบมากเช่นกัน
ทว่า ฝีมือด้านการทำอาหารนี้ มู่เฉียนซียังไม่วางใจในฝีมือของจิ่วเยี่ยเลย ครั้นแล้วนางจึงตัดสินใจไปดู!
มู่เฉียนซียังไม่ทันได้เข้าไปใกล้ ทันใดนั้นเปลวไฟก็พุ่งขึ้นสู่หลังคา และเปลวไฟก็ได้ปกคลุมไปทั่วทั้งห้องทำอาหาร อีกทั้งยังลุกลามอีกด้วย
นี่ตกลงเป็นจอมภูตพลังธาตุอัคคีมาเผาห้องพักของนางหรืออย่างไรกัน ช่างน่ารังเกียจยิ่งนัก!
“บุปผาหลั่งสายฝน!” ทันทีที่มู่เฉียนซีกวัดแกว่งมือ พลังธาตุวารีก็แผ่ซ่านออกมายับยั้งเปลวไฟนั้น!
“จิ่วเยี่ย!”
มู่เฉียนซีเพิ่งจะนึกออกว่าจิ่วเยี่ยยังอยู่ในห้องทำอาหาร แต่พลังธาตุวารีอันน้อยนิดเพียงนี้น่าจะทำอะไรจิ่วเยี่ยไม่ได้ มู่เฉียนซีก็ไม่ได้เป็นกังวลอะไร
บูม! เสียงบูมดังขึ้น เปลวไฟในห้องทำอาหารของมู่เฉียนซีจึงได้ดับลง
จิ่วเยี่ยเดินออกมาโดยที่ไม่ได้รับบาดเจ็บแต่อย่างใด เขาเดินมาตรงหน้ามู่เฉียนซี
มู่เฉียนซีกล่าวถามว่า “จิ่วเยี่ย เกิดอันใดขึ้น คนตาถั่วที่ไหนลอบโจมตีเจ้าเหรอ ?”
“ล้มเหลวแล้ว!”
ทันทีที่จิ่วเยี่ยโบกมือ ของบางอย่างสีดำซึ่งดูไม่รู้ว่าเป็นสิ่งใดปรากฏอยู่บนจานใบหนึ่ง
ในที่สุดมู่เฉียนซีก็เข้าใจแล้ว “จิ่วเยี่ย คงไม่ใช่เพียงเพราะอาหารจานนี้ใช่หรือไม่ ที่ทำให้เจ้าถึงกับต
