อเฉียน
คนอื่น ๆ ไม่มีสิทธิ์ที่จะสั่งเขา
เมื่อต้องเผชิญหน้ากับพลังอันน่าหวาดผวาของจิ่วเยี่ย ชิงอิ่งกล่าวเสียงต่ำว่า “บุรุษอันตราย”
สัญชาตญาณของเขาบอกเขาว่าชายผู้นี้เป็นคนที่อันตรายและไม่อยากให้เฉียนเข้าใกล้
“อันตราย เฉียน ไป!” ชิงอิ่งคิดจะดึงมู่เฉียนซีหลบไป
จิ่วเยี่ยจะยอมให้หุ่นเชิดตัวนี้พามู่เฉียนซีไปต่อหน้าเขาได้อย่างไร!
บึ้ม! เสียงดังกึกก้อง
พื้นดินใต้เท้าของเขาแตกเป็นเสี่ยง ๆ ราวกับกระจกแตก
เมื่อทุกคนในสํานักศึกษาซวนเสียได้ยินเสียงนี้ ก็อึ้งไปเล็กน้อย!
อาจารย์ใหญ่ซวนพึมพํา “สาวน้อยนั่นไปห้ามแล้วหรือยัง? ทําไมถึงยังสู้กันอีก?”
“มันจะจบลงเมื่อไหร่กัน!”
มู่เฉียนซีก็รู้ว่าหากยังเป็นเช่นนี้ต่อไป จะเกิดเรื่องขึ้นจริงๆ นางจึงพูดกับชิงอิ่งว่า “ชิงอิ่ง ปล่อยมือ! เขาเป็นคนที่สําคัญมากสําหรับข้าและไม่ใช่คนอันตรายอะไร”
มือของชิงอิ่งชะงักไป แต่ก็ยังคงปล่อยมือตามคําสั่งของมู่เฉียนซี ความรู้สึกผิดหวังพลันบังเกิดขึ้น
เมื่อได้ยินคําพูดของมู่เฉียนซี ใบหน้าของจิ่วเยี่ยก็ปรากฏรอยยิ้มขึ้น
เขายื่นมือออกไปดึงมู่เฉียนซีเข้ามาในอ้อมแขนและกอดมู่เฉียนซีไว้แน่น
“ในเมื่อเจ้ายั่วโมโหข้า ก็อย่าได้คิดว่าข้าจะปล่อยไป แม้ต่อไปเจ้าจะเกลียดข้าก็ตาม!” เขากอดมู่เฉียนซีแน่นจนแทบอยากจะรวมนางเข้ากับร่างกายของเขา
อาถิงที่อยู่เบื้องหน้ามู่เฉียนซี กล่าว “ทั้ง ๆ ที่ผู้ที่ยั่วโมโหผู้ทำพันธสัญญาของข้าก่อนเป็นเจ้า เจ้ายังกล้า
