เจ้าและไม่คุ้นเคยกับเจ้าข้ากลัวมาก เจ้าเป็นคนที่น่าหวาดกลัวที่สุดที่ข้าพบเจอมาในชาติที่แล้วและชาตินี้ แต่หลังจากที่ค่อย ๆ ทําความคุ้นเคยกับเจ้าก็พบว่าเจ้าตามใจและคอยปกป้องข้า ความน่ากลัวของเจ้าไม่เคยทำอะไรข้าเลย ดังนั้นทําไมข้ายังจะต้องกลัว!” มู่เฉียนซีหัวเราะ
“ถ้าเจ้าไม่ปล่อยข้า เช่นนั้นข้าก็จะไม่ปล่อยเช่นกัน และถ้าเจ้าทำให้ข้าไม่เต็มใจที่จะปล่อย ถึงเวลานั้นแม้ว่าเจ้าจะปล่อยข้าไป ข้าก็จะมัดเจ้าไว้” มู่เฉียนซีจับจิ่วเยี่ยไว้พลางกล่าว
“เหตุผลที่อาถิงเป็นกังวล หนึ่งคือคําสาปของเจ้า สองคือกลัวว่าความแข็งแกร่งของข้าจะอ่อนแอเกินไปจนไม่ระวังถูกเจ้าลากเข้าไปพัวพัน และความตายที่ไม่อาจ…”
“อื้อ!” ริมฝีปากของมู่เฉียนซีถูกอุดไว้
คําสุดท้ายของนางไม่สามารถพูดออกมาได้
เขาไม่อยากที่จะได้ยินนางพูดคําว่า “ตาย” และเขาจะไม่ยอมให้นางต้องตกอยู่ในอันตรายใด ๆ อย่างเด็ดขาด
อาจารย์ใหญ่ซวนและพรรคพวกเป็นห่วงความปลอดภัยของมู่เฉียนซี แต่เมื่อพวกเขาแอบมาดูพวกเขาก็เห็นเงาสีดําและสีม่วงกําลังกอดกันอยู่บนยอดเขาที่แตกร้าว
ใบหน้าของเขาแดงระเรื่ออย่างช่วยไม่ได้ จากนั้นก็ถอยออกไปอย่างเงียบ ๆ!
ดวงตาของซวนอี้ที่ตามมาฉายแววหม่นหมอง นางโดดเด่นและงดงาม จนไม่อาจปฏิเสธได้ว่าเขาเองก็ถูกดึงดูดเข้าแล้ว แต่คิดไม่ถึงว่าบุรุษข้างกายนางจะร้ายกาจถึงเพียงนี้
และเขาคงเป็นไปไม่ได้!
อาจารย์ใหญ่ซวนตบไหล่ลูกศิษย์ของตัวเองเบา ๆ “เฮ้อ! เป็นเ
