ัวขึ้นที่ด้านหน้าของมู่เฉียนซีแล้วกล่าว “ท่านอาจารย์กลับมาแล้ว พวกหุบเขาหมอเทวดาไม่กล้าที่จะทำอะไรกับสำนักศึกษา พวกเรารีบไปจากที่นี่กันเถอะ”
มู่เฉียนซีกล่าว “เดิมทีสำนักปีศาจดำนั้นมีความแค้นกับสำนักศึกษาซวนเสียอยู่แล้ว มาตอนนี้ได้ถือโอกาสตอนที่เกิดความวุ่นวายบุกเข้ามาซ้ำเติม ซวนอี้ตอนนี้เรายังไปไม่ได้!”
สีหน้าของซวนอี้มืดครึ้มลง เขารู้ดีว่าพวกสำนักปีศาจดำนั้นมีจิตใจเป็นอย่างไร
แม้ว่านักศึกษาทั้งหมดจะถูกพาไปยังสถานที่ที่ปลอดภัย แต่ถ้าหากว่าท่านอาจารย์มิสามารถที่จะรับมือกับการโจมตีจากหัวหน้าหุบเขาซือคงและเจ้าสำนักปีศาจดำได้ละก็ เช่นนั้นผลลัพธ์ของเรื่องนี้ก็มิอาจที่จะจินตนาการได้เลย
“แต่ว่า…” ในอารมณ์ของซวนอี้นั้นซับซ้อนวุ่นวายเป็นอย่างมาก
เขานั้นไม่อยากที่จะให้เกิดเรื่องขึ้นกับมู่เฉียนซี แล้วก็ไม่อยากให้เกิดเรื่องขึ้นกับสำนักศึกษา แต่ว่าตอนนี้นั้นยากลำบากทั้งสองหนทาง
มู่เฉียนซีกล่าว “ข้ายังสามารถสู้ต่อไปได้ ข้าไม่เชื่อว่าจะไม่สามารถจัดการพวกมันได้!”
มู่เฉียนซีได้ตัดสินใจเอาไว้ก่อนหน้านี้แล้ว การปกป้องจากอาจารย์ คุณธรรมของซวนอี้ อาจารย์ใหญ่ซวนที่สนับสนุนให้ท้ายนักศึกษาของตนโดยไม่พูดพร่ำแต่อย่างใด นางเองก็ไม่สามารถที่จะจากไปเช่นนี้ได้
ถ้าหากว่าสำนักปีศาจดำไม่ได้มาเข้าผสมโรงด้วย นางจากไปก่อนก็ไม่ได้มีปัญหาอะไร เพราะพวกหุบเขาหมอเทวดาก็ไม่กล้าที่จะทำอะไรให้วุ่นวายนักเนื่องจากหวั่นในชื่อเส
