นั่นมิใช่มู่เฉียนซีลงมือทำด้วยตนเอง
“อีกเข็มละ!” เสียงที่คุ้นเคยได้เข้าไปในหูของมู่เฉียนซี
“เจ้าทำเป็นจริงหรือ?” มู่เฉียนซีสงสัยเป็นอย่างมาก
เขามาที่นี่แล้ว!
“ทำเป็น!”
มู่เฉียนซีได้นำเข็มยาอีกเข็มส่งให้กับจิ่วเยี่ยแล้วกล่าวขึ้น “เช่นนั้นก็ฝากเจ้าด้วย!”
จิ่วเยี่ยนั้นสามารถฉีดยาได้จริง ๆ ถึงแม้ว่านี่จะเป็นครั้งแรกของเขา แต่ด้วยความสามารถในการเรียนรู้ของเขาประกอบกับได้เห็นมู่เฉียนซีทำมาแล้วตั้งหลายครั้งเช่นนั้น เขาจะทำไม่เป็นได้อย่างไร
จิ่วเยี่ยมองรูบาดแผลที่มีเลือดไหลนั่นอย่างอันตราย เขากล่าวด้วยเสียงขรึม “ข้าก็แค่คิดถึงเจ้ามากเท่านั้นก็เลยจะมาแอบดูเจ้าสักหน่อย แต่กลับได้พบว่าเจ้านั้นได้รับบาดเจ็บอย่างหนักเสียแล้ว”
เขาได้เพิกเฉยต่อเสียงอึกทึกในสนามศึก และได้ใส่ยาลงไปในบาดแผลของมู่เฉียนซีด้วยความมั่นใจในตนเองเป็นอย่างมาก
ปัง! ซวนอี้ได้รับบาดเจ็บหนักและล้มลงบนพื้น และคนเหล่านั้นที่ต้องการจะจับตัวมู่เฉียนซีก็ได้พุ่งเข้ามา
ในตอนนี้มู่เฉียนซีนั้นได้ถูกชายแปลกหน้าผู้หนึ่งกอดเอาไว้ ชายผู้นี้ใส่ชุดคลุมยาวสีดำทั้งตัวที่มีความมืดมิดเหมือนดั่งรัตติกาลอันมืดสนิท และตัวเขาเองนั้นก็ดูเยือกเย็นเหี้ยมโหดเหมือนดั่งเทพมาร
“เจ้าเป็นใคร? ส่งตัวมู่เฉียนซีออกมา”
เจ้าพวกมดปลวกเหล่านี้กลับกล้ามารบกวนการที่เขากำลังใส่ยาให้มู่เฉียนซี
สายตาของจิ่วเยี่ยเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึม ในเวลาเพียงชั่วพริบตาคนเหล่านี้ก็ได้ถู
