ความโกรธเกรี้ยว
“นั่นคือหุบเขาหมอเทวดาเชียวนะ! ข้าไม่อยากให้ศิษย์รุ่นเยาว์ของข้าต้องตายเร็วเพราะสาวน้อยผู้นั้นผู้เดียว!”
“หุบเขาหมอเทวดาไม่ใช่สำนักที่สำนักศึกษาซวนเสียของพวกเราจะไปล่วงเกินได้ ข้าว่าส่งตัวสาวน้อยผู้นั้นไปเถอะ”
หุบเขาหมอเทวดามาลอบโจมตีก็ทีนึงแล้ว แต่นึกไม่ถึงว่าในสำนักศึกษาซวนเสียเองจะไม่พร้อมใจกันเช่นนี้ มีจำนวนคนเพียงครึ่งหนึ่งเท่านั้นที่ยืนอยู่ฝ่ายผู้อาวุโสสูงสุด
ส่วนคนอื่นนั้นไม่ใช่ว่าจะคอยซ้ำเติมแต่อย่างใด แต่พวกเขาแค่กลัวไม่กล้าล่วงเกินหุบเขาหมอเทวดา แต่ละคนก็ส่งเสียงโห่ร้องเรียกร้องให้ส่งตัวนางออกไป
และในขณะที่พวกเขาตกลงกันไม่ได้ ทันใดนั้นมู่เฉียนซีก็ปรากฏตัวขึ้นต่อหน้าพวกเขาที่หน้าประตูสำนักส่วนนอก
ผู้อาวุโสสูงสุดกล่าวด้วยน้ำเสียงที่ไม่ค่อยจะดีนัก “เจ้า…นี่เจ้ามาที่นี่ทำไม เหตุใดถึงยังไม่รีบหนีไปอีก!”
มู่เฉียนซีกล่าว “หัวหน้าหุบเขาซือคงเดินทางมาไกลพันลี้เพื่อมาหาข้า เหตุใดข้าถึงไม่ไปเจอหน้าเขาสักหน่อยล่ะ ?”
เจอหน้า!
พวกเขาถลึงตาจ้องมองมู่เฉียนซี และซือคงเลี่ยวก็จ้องมองไปที่มู่เฉียนซีเช่นกัน หญิงสาวผู้นี้งดงามอย่างไม่มีผู้ใดเปรียบได้ พรสวรรค์ก็แข็งแกร่งอย่างน่ากลัวยิ่งนัก
ทว่า ช่างอวดดีเกินไปแล้ว และต้องถูกกำหนดให้ต้องร่วงลงมาตั้งแต่ยังไม่เติบโต
“เจ้าคือมู่เฉียนซีงั้นเหรอ!” หัวหน้าหุบเขาซือคงกล่าว
มู่เฉียนซีกล่าวถามว่า “หัวหน้าหุบเขาซือคงมาหาข้าวันนี้ ก็เพื่อจ
