“อย่าสนใจพวกสวะไร้ประโยชน์กลุ่มนี้เลย เจ้ากินอะไรก่อนสักหน่อยเถอะ” มู่เฉียนซีควักยาหลายสิบขวดยื่นให้กับชิงอิ่ง
ชิงอิ่งหลับใหลไปนานเช่นนั้น ในที่สุดเขาก็ตื่นขึ้นมาแล้ว หากท้องเขาไม่อิ่ม มีหวังคงต้องหลับใหลไปอีกเป็นแน่ แล้วนางจะไปร้องไห้กับใครเล่า!
“มีหัวใจแล้ว ไม่ต้องกินก็ได้!”
พลังชีวิตของเมล็ดพันธุ์แห่งชีวิตนั้นได้กลายเป็นหัวใจของเขา ทำให้เขามีพลังชีวิตอย่างต่อเนื่อง ดังนั้นถึงแม้ว่าตอนนี้ชิงอิ่งจะไม่กินยาวิญญาณของมู่เฉียนซี เขาก็สามารถเคลื่อนไหวและดำเนินชีวิตอยู่ได้
“ยาวิญญาณของเฉียนนั้น ข้าชอบ” ชิงอิ่งกล่าวเสียงต่ำ
ถึงแม้ว่าจะไม่ต้องการ แต่ก็นานมากแล้วที่ไม่ได้กิน ชิงอิ่งรับไว้โดยที่ไม่ปฏิเสธ อีกทั้งยังกินเข้าไปหลายขวด
อวี้เหลียนชิงและองครักษ์เหล่านั้นของเขาเห็นเช่นนี้แล้วก็ตกตะลึงพรึงเพริดขึ้น นี่เป็นยาระดับเก้าเชียวนะ กินยาระดับเก้าเข้าไปมากมายเช่นนี้ภายในลมหายใจเดียว แต่กลับไม่เป็นอะไรเลย
คนผู้นี้เป็นตัวประหลาดที่โผล่ออกมาจากที่ใดกันแน่!
“ฆ่า หรือไม่ฆ่า ?”
น้ำเสียงของชิงอิ่งนั้นฟังดูราบเรียบมาก แต่กลับทำให้อวี้เหลียนชิงและพวกนั้นถึงกับหนาวสั่นสะท้าน!
“องครักษ์สามคนนั่นไม่มีความจำเป็นใดที่ต้องเก็บไว้ ส่วนอีกคนเก็บเอาไว้ก่อน” มู่เฉียนซีกล่าว
“อืม!”
ร่างของชิงอิ่งก็ได้อันตรธานไปต่อหน้ามู่เฉียนซี
ถึงแม้ว่าร่างของชิงอิ่งนั้นจะไม่มีคลื่นพลังวิญญาณใด แต่ความรู้สึกที่ว่าความตายกำลังใ
