ออกมา
“สบายยิ่งนัก ช่างสบายตัวยิ่งนัก! ข้ามิได้รู้สึกสบายเช่นนี้มานานมากแล้ว” เสี่ยวเย่าที่กำลังอาบแสงสีรุ้งเจ็ดสีอยู่นั้นมีความสุขเป็นอย่างมาก สุขเสียจนมันลืมไปเลยว่าตัวมันกำลังถูกคนเลวกลุ่มหนึ่งต่อสู้แย่งชิงตัวมันอยู่ มันนั้นกำลังจมอยู่ในการดื่มด่ำกับพลังของยา
ในหลายพันปีมานี้มันนั้นไม่ได้ดูดซับพลังแห่งยาเลย ก็เหมือนกับคนคนหนึ่งที่ไม่ได้ดื่มน้ำมาเป็นเวลานับพันปี ดังนั้นแล้วมันจึงไม่สนใจสิ่งอื่นใดนอกจากการกินให้อิ่มดื่มให้พอ
“ยอดเยี่ยมนัก! สาวน้อยข้ารักเจ้า!” เสี่ยวเย่าตะโกนบอกรักออกมาด้วยเสียงอันดังลั่น แต่ทว่ามู่เฉียนซีกลับไม่ได้ยิน
“ไม่!” พวกหัวหน้าหุบเขาเวินเหรินตกตะลึง
“นางทำสำเร็จแล้ว นางทำสำเร็จแล้วจริงๆ ทำยาขั้นสวรรค์ระดับที่เก้าขั้นสูงสุดออกมาได้สำเร็จแล้ว เหลือเชื่อยิ่งนัก!”
พวกเขานั้นเอาแต่กล่าวกันเสมอมาว่ามู่เฉียนซีนั้นสามารถสร้างเรื่องอัศจรรย์ได้ครั้งแล้วครั้งเล่า แต่การที่นางสามารถสกัดยาขั้นสวรรค์ระดับที่เก้าออกมาได้นั้น มันมิใช่เรื่องอัศจรรย์อีกต่อไปแล้ว แต่มันคือปาฏิหาริย์แห่งเทพ
ต้องรู้เอาไว้ก่อนว่านางนั้นเป็นเพียงจักรพรรดิแห่งภูตขั้นที่สองผู้หนึ่งเท่านั้น ซึ่งนั่นไม่สมเหตุสมผลเลยแม้แต่น้อย
“นั่นมันคืออะไรกันแน่ ส่งคนไปสำรวจดูว่ามันคือยาขั้นสวรรค์ระดับที่เก้าหรือไม่!” ผู้เฒ่าไป๋เหลือบมองไปยังแสงสีรุ้งเจ็ดสีและกล่าวด้วยเสียงต่ำ
สีหน้าของหัวหน้าหุบเขาเวินเหรินเองก็เ
