ียนซีไม่พบอยู่นี่เอง เขาก็พลันเห็นแสงสายรุ้งเจ็ดสีนั่นเข้า
“ท่านอาจารย์เคยกล่าวเอาไว้ การปรากฏขึ้นของสายรุ้งเจ็ดสีนั้นก็คือปรากฏการณ์การบังเกิดขึ้นของเม็ดยาขั้นสวรรค์ระดับที่เก้า แต่หุบเขาโอสถนั้นจะไปมียอดปรมาจารย์นักปรุงยาขั้นสูงเช่นนั้นได้อย่างไร ถ้าหากว่ามีจริง เช่นนั้นพวกหุบเขาโอสถก็คงจะล้ำหน้าพวกเราหุบเขาหมอเทวดาไปนานแล้ว ที่นี่มีอะไรแปลกประหลาด พวกเราไปดูกันเถอะ!”
“ขอรับ นายน้อย!”
เมื่ออวี้เหลียนชิงเข้าไปใกล้ห้องที่มู่เฉียนซีใช้ปรุงยานั้น มู่เฉียนซีก็ได้เดินออกมาจากห้องนั้นพอดี
“มู่เฉียนซี!”
“ในที่สุดข้าก็หาตัวเจ้าพบแล้ว!” สีหน้าของอวี้เหลียนชิงเปลี่ยนเป็นดุร้ายขึ้นมา
มู่เฉียนซีมองไปที่อวี้เหลียนชิงแล้วกล่าว “เจ้านี่มันไม่เลิกราจริง ๆ เลยนะ! ถูกไล่ออกจากหุบเขาโอสถไปแล้วตั้งสองครั้ง เจ้ายังมีหน้ากลับมาอีก!”
อวี้เหลียนชิงกล่าว “ครานี้ข้าฆ่าฟันบุกเข้ามา! อีกไม่นานก็จะนำเอาหอโอสถจากไปด้วย เมื่อถึงตอนนั้นหุบเขาโอสถที่ไร้ซึ่งหอโอสถก็ไม่มีค่าอันใดแล้ว ดูสิว่าพวกนั้นยังจะกล้ามาแข็งข้อกับพวกเราหุบเขาหมอเทวดาอีกหรือไม่!”
เมื่อเกิดเรื่องอึกทึกครึกโครมเช่นนั้นขึ้น มู่เฉียนซีนั้นได้เดาออกตั้งแต่แรกแล้วว่าพวกหุบเขาหมอเทวดาได้ลงมือแล้ว
มู่เฉียนซีกล่าว “คิดที่จะนำเอาหอโอสถไป พวกเจ้าฝันไปเถอะ!”
“มู่เฉียนซี ความตายมาเยือนเจ้าแล้วยังจะกล้ามาปากดีอีก! วันนี้ข้าจะต้องทำให้เจ้าได้รู้ว่าจุดจบของการ
