และเพื่อไม่ให้หอโอสถต้องหลับใหลไป พวกข้าก็เลยจำใจต้องเปิดเผยเรื่องที่หุบเขาหมอเทวดาครอบครองหม้อเทพนิรันดร์ไว้”
หัวหน้าหุบเขาเวินเหรินตกใจผงะไปครู่หนึ่ง หรือว่าหม้อเทพนิรันดร์จะตกไปอยู่ในกำมือของพวกหุบเขาหมอเทวดาจริง ๆ สวรรค์ช่างไม่เปิดตาดูบ้างเลย
ไป๋เวิงกล่าวเตือนว่า “พวกเจ้าหุบเขาโอสถอย่าได้แพร่งพรายเรื่องนี้ออกไปเด็ดขาด มิเช่นนั้นแล้วหุบเขาหมอเทวดาไม่ปล่อยพวกเจ้าเป็นแน่”
หัวหน้าหุบเขาเวินเหรินกล่าว “หุบเขาโอสถของพวกข้าแต่ไหนแต่ไรมาไม่เคยกระทำเรื่องผิดสัญญา เรื่องนี้พวกเจ้าหุบเขาหมอเทวดาวางใจเถอะ!”
ไป๋เวิงกล่าว “หุบเขาหมอเทวดาของพวกข้ามีหม้อเทพนิรันดร์อยู่ ดังนั้นจึงไม่อยากให้หอโอสถต้องพังลงไป ตลอดเวลาหลายปีที่ผ่านมานี้หอโอสถได้สร้างคุณูปการเกี่ยวกับการปรุงยามากมายในแดนใต้ ก็เลยคิดที่จะลงมือช่วยเหลือ พวกเจ้าอย่าได้ทำสิ่งที่ไม่รู้ว่ามีภัยแก่ตัวเลย อีกอย่างพวกข้าก็แค่ยืมมาใช้พันปีก็คืนให้แล้ว ใช่ว่าจะไม่คืนให้สักหน่อย”
หากไม่มีหอโอสถ หลังจากนี้พันปี หุบเขาหมอเทวดาของพวกเขาจะต้องมีวิธีที่ทำให้หุบเขาโอสถหายไปจากโลกใบนี้ได้แน่นอน เมื่อถึงตอนนั้นพวกเขาอยากจะคืนให้ก็ไม่รู้ว่าจะต้องไปคืนที่ไหนแล้ว!
ไม่มีทาง หัวหน้าหุบเขาเวินเหรินไม่มีทางเชื่อคำพูดหลอกลวงของพวกเขาแน่นอน
“ข้าอยากจะเห็นหม้อเทพนิรันดร์ หากไม่เห็นหม้อเทพนิรันดร์ข้าก็ไม่อาจจะตัดสินใจลงไปได้!”
ไป๋เวิงกล่าว “เสี่ยวชิง เอาหม้อเทพน
