“เอ่อ! นี่… จะว่าไปก็น่าอายไปหน่อย!” เสี่ยวเย่าพูดอย่างอาย ๆ
“เจ้าควรจะอธิบายให้ข้าฟังเดี๋ยวนี้” มู่เฉียนซีกล่าวด้วยเสียงทุ้มต่ำ
“แม้ว่าข้านั้นจะเป็นมหาวัตถุศักดิ์สิทธิ์ที่มาจากโบราณกาล แต่หน้าที่หลัก ๆ ของข้าคืออยู่เพื่อบ่มเพาะเมล็ดพันธุ์เช่นพวกเจ้า เจ้าเองก็เห็นอยู่ ข้านั้นอยู่บนโลกนี้มานานเกินไป ร่างกายของข้าไม่มีการเสริมพลังทดแทน ข้าจึงต้องการคนเข้ามาใช้งานและทำให้ข้าไม่ตกไปอยู่ในสภาวะหลับใหล”
“แต่หลายพันปีมานี้ ข้าเร่ร่อนไปถึงหุบเขาโอสถ และแต่ไหนแต่ไรก็ไม่มีใครสามารถขึ้นไปถึงชั้นที่เจ็ดได้ จึงไม่มียาที่สามารถเติมเต็มพลังให้กับข้าได้”
“รอคอยมาหลายปีแล้ว ที่จริงข้าก็ไม่มีความหวังแล้ว จึงหลับใหลและตกอยู่ในความโกลาหลเช่นนี้ จนกระทั่งสาวน้อยปรากฏตัวขึ้น ทำให้ข้ารู้ว่ายังมีผู้ที่สามารถช่วยข้าได้ ”
“สาวน้อย ข้าจะรอเจ้าอีกสิบปี ข้าเชื่อว่าอีกสิบปีข้างหน้าเจ้าจะสามารถทําการทดสอบของชั้นที่เจ็ดได้อย่างแน่นอน ”
มู่เฉียนซีกล่าว “เจ้าพูดมากไปแล้ว รอมานับพันปีแล้ว จะรออีกสักวันหนึ่ง จะเป็นไรไป”
“แต่…”
“สาวน้อย เจ้าอย่าฝืนเลย การกลั่นยาระดับปฐพีที่ข้ามระดับ จะเกิดเรื่องขึ้นได้”
“เจ้ารู้ได้อย่างไรว่าข้าจะไม่สามารถปรุงยาระดับปฐพีได้ เจ้ามีชีวิตอยู่มาเป็นเวลานาน เจอนักปรุงยามาก็มาก แต่ประสบการณ์และความคุ้นเคยของเจ้าไม่สามารถมาตัดสินข้าได้ อีกทั้งตอนนี้ข้าอยู่ในระดับจักรพรรดิแห่งภูตขั้นที่สอง ไม่
