ภาพของพวกเขาในตอนนี้ อย่าว่าแต่จะหาสมุนไพรเลย ทันทีที่ย่างเท้าเข้ามาพวกเขาก็ไม่สามารถต้านทานพิษเหล่านี้ได้! เมื่อก่อนก็มีนักปรุงยาจำนวนมากที่หยุดอยู่แค่ชั้นห้า น้อยคนนักที่จะผ่านด่านไปได้”
อวี้เหลียนชิงกล่าวอย่างกลัดกลุ้มใจว่า “บัดซบยิ่งนัก! พวกข้าเป็นนักปรุงยา เหตุใดหอโอสถนี้ถึงต้องทดสอบให้หลอมยาพิษด้วย พวกข้าเป็นนักปรุงยาสูงศักดิ์ ไม่ใฝ่ต่ำเรียนรู้การหลอมยาพิษ!”
“เจ้าโง่เง่า!” เสี่ยวเย่าเปล่งเสียงออกมาดังก้องทั้งชั้นห้าอย่างไร้ความปรานี
กลิ่นอายของพิษที่อยู่รอบตัวอวี้เหลียนชิงนั้นเข้มข้นมากขึ้นเรื่อย ๆ อวี้เหลียนชิงร้องครวญครางด้วยความเจ็บปวดทรมาน เสี่ยวเย่ากล่าวว่า “พิษเดิมทีก็เป็นยาแขนงหนึ่ง ในฐานะที่เจ้าเป็นนักปรุงยา ประสบการณ์ส่วนใหญ่ก็อยู่ที่การปรุงยา ระดับพลังวิญญาณส่วนใหญ่ก็ใช้ยาวิญญาณในการเพิ่มพลัง ระดับเดียวกันเช่นนี้ กำลังในการต่อสู้ของเจ้าเทียบกับจอมภูตไม่ได้เลย หากไม่เรียนรู้วิธีการหลอมยาพิษเหล่านี้ เจ้าจะปกป้องตัวเองได้เช่นไรกัน ?”
“ในฐานะที่เป็นนักปรุงยา หากคนไข้ของเจ้าโดนพิษ แล้วเจ้าไม่รู้เรื่องพิษ ไม่สามารถปรุงยาแก้พิษได้ เช่นนั้นไม่ทำให้นักปรุงยาอับอายขายหน้าเอาเหรอ ?”
“ภายใต้หน้ากากที่ตั้งตนว่าเป็นนักปรุงยาผู้สูงศักดิ์ เอาข้ออ้างว่าตนเองไม่สามารถหลอมยาพิษได้ อย่าพูดเลยว่าเจ้าไม่เคยหลอมยาพิษมาก่อน เจ้าเคยเรียนมาแน่นอน เพียงแต่ฝีมืออ่อนหัดก็เท่านั้น ก็เลยถูกขังติด
