้ช่วยนาง ถึงกระนั้นมู่เฉียนซีก็มิอาจที่จะปล่อยให้นางต้องรับมือกับพวกต่ำช้าหน้าด้านของหุบเขาเทวดาด้วยตัวคนเดียวได้
ฟึบ ฟึบ ฟึบ! เข็มยาของมู่เฉียนซีได้พุ่งออกจากมือของนางไป มันได้พุ่งออกไปโดยทำมุมโจมตีนานาชนิดที่ยากจะรับมือได้
สีหน้าของอวี้เหลียนชิงที่กำลังเปิดฉากต่อสู้กับไป๋เหลิ่งชวงอยู่นั้นได้ซีดเผือดลงและหลบเข็มนั้นอย่างรีบร้อน เขากล่าวขึ้นด้วยความโกรธเกรี้ยว “บ้าจริง! เจ้ากล้าลอบโจมตีแถมยังวางยาพิษอีกต่างหาก!”
มู่เฉียนซีกล่าว “เจ้าสามารถที่จะแย่งชิงสมุนไพรวิญญาณของข้าได้ แต่ข้ากลับไม่มีสิทธิ์ที่จะลอบโจมตีเจ้าได้?”
เมื่อถูกรุมโจมตีจากหญิงสาวทั้งสอง อวี้เหลียนชิงนั้นพลันรู้สึกได้ทันทีว่ามิอาจรับมือได้ และหากเป็นเช่นนี้ต่อไปผู้ที่เสียเปรียบนั่นก็จะมีเพียงแค่ตัวเขาเอง
เขาแค่นเสียงเย็นชากล่าว “บุรุษที่ดีไม่ต่อสู้กับสตรี ผลหยกวิญญาณขาวนี่ให้เจ้าไปก็แล้วกัน”
“เช่นนั้นเจ้าก็ยังไม่รีบไสหัวไปอีก!” อวี้เหลียนชิงจากไปด้วยสภาพใบหน้าที่เปรอะเปื้อนไปด้วยฝุ่นดิน
มู่เฉียนซีกล่าวขึ้น “ขอบคุณมาก!”
ไป๋เหลิ่งชวงกล่าวด้วยท่าทางที่สูงส่งและเย็นชา “ข้าก็แค่ไม่อยากให้เจ้าพ่ายแพ้ไปเร็วนัก อย่างไรเสียที่ชั้นที่หนึ่งก็ยังไม่ถือว่าเป็นการประลองที่แท้จริง ในตอนที่เจ้าได้ที่หนึ่งไปข้าก็ได้มองเจ้าเป็นคู่ต่อสู้ที่มีความท้าทายเป็นอย่างมากไปแล้ว”
มู่เฉียนซีตะลึงงัน ที่แท้สตรีผู้สูงส่งและเย็นชายื่นมาช่วยเหลือนางด้ว
