ห็นที่ตั้งของหอโอสถแต่อย่างใด
“หอโอสถล่ะ ?”
“หอโอสถอยู่ที่ไหนกันแน่ ?”
หัวหน้าหุบเขาเวินเหรินยิ้มพลางกล่าวว่า “ที่ว่าไกลก็คงอยู่สุดขอบฟ้า ที่ว่าใกล้ก็คงจะอยู่ตรงหน้านี่เอง!”
มู่เฉียนซีก้มหน้าลงมอง และพบว่าพวกเขานั้นยืนอยู่บนประติมากรรมหยกขาว และหยกขาวรูปทรงกลมนี้ก็ถูกแกะสลักเป็นหอคอย
แกะสลักออกมาเป็นหอคอยสีขาว มีทั้งหมดเจ็ดชั้น นี่คงจะไม่ใช่หอโอสถหรอกกระมัง!
“นี่คือหอโอสถ!”
“หอโอสถเป็นประติมากรรมอย่างหนึ่งจริง ๆ ด้วย!”
“นี่…”
หัวหน้าหุบเขาเวินเหรินยิ้มพลางกล่าวว่า “นี่คือทางเข้าหอโอสถ หอโอสถเป็นมหาวัตถุศักดิ์สิทธิ์เทพ แน่นอนว่าไม่ใช่ประติมากรรม มันอยู่ในอีกมิติหนึ่ง”
“พวกเจ้าล้วนแต่ยืนอยู่ตรงนี้ไม่เข้าใจหรอก อีกประเดี๋ยวข้าจะเปิดหอโอสถแล้ว”
เขาได้ทิ้งทุกคนเอาไว้ที่นี่และตัวเองก็ได้อันตรธานหายไป ไม่นานนักแสงประกายสีขาวก็ได้ห่อหุ้มทุกคนเอาไว้ และคนจำนวนหนึ่งพันคนก็ได้อันตรธานหายไปจากประติมากรรมหยกขาวนี้
หลังจากที่พวกเขาได้อันตรธานหายไป หัวหน้าเวินเหรินก็ร่นตัวลงบนประติมากรรมหยกขาวนั้นและยิ้มพลางกล่าวว่า “การคัดเลือกขอหอโอสถในครั้งนี้ ไม่แน่อาจจะมีเรื่องประหลาดใจก็ได้!”
“หัวหน้าหมายถึงสาวน้อยมู่เฉียนซีจากสำนักศึกษาซวนเสียแห่งเสียโจวผู้นั้น นางมีความสามารถมาก! ใช้เวลาเพียงแค่สามชั่วยามก็สามารถปรับปรุงสูตรยาจินหยางให้ออกมาสมบูรณ์แบบได้” ผู้อาวุโสสูงสุดแห่งหุบเขาโอสถกล่าว
“ใช่แล้ว! อัจฉร
