“สำนักศึกษาซวนเสียจากเสียโจว” หัวหน้าหุบเขาโอสถไม่ค่อยคุ้น
ในโลกของการปรุงยาทั้งหมด สำนักศึกษาซวนเสียนั้นไม่ได้มีชื่อเสียงแต่อย่างใด ซึ่งแน่นอนว่าน้อยคนที่จะรู้จัก
ตูม! และในตอนนี้เอง นกอินทรีขาวตัวหนึ่งก็ได้ตกลงมาจากท้องฟ้า
ปัง ปัง ปัง! ศิษย์ของหุบเขาหมอเทวดาเหล่านั้นกลิ้งลงมา เส้นผมและใบหน้าคละคลุ้งเต็มไปด้วยฝุ่น
ไม่ว่าอวี้เหลียนชิงคิดจะรักษากิริยาท่าทางไว้มากเพียงใด แต่ก็ยังคงรู้สึกอับอายขายหน้าอยู่ดี
เขาตบฝุ่นบนร่างกายออก และเดินไปตรงหน้าหัวหน้าหุบเขาเวินเหริน “ข้าอวี้เหลียนชิงแห่งหุบเขาหมอเทวดาจากหยู่โจว พาศิษย์น้องทั้งหลายมาเข้าร่วมการคัดเลือกของหอโอสถขอรับ”
จากนั้นคนอื่น ๆ ก็มาถึงทีละคน “ข้ามาจากหยู่โจว…”
“ข้ามาจากเหลยโจว…”
“ข้ามาจากเหยียนโจว…”
“ข้าจ้าวซือ จากอวิ๋นโจว ข้าพาศิษย์ของข้าไป๋เหลิ่งชวงมาเข้าร่วมการคัดเลือกของหอโอสถ” ครั้งนี้มีผู้เข้าร่วมมากกว่าสามพันคน หลังจากที่ทุกคนมาถึงแล้ว หัวหน้าหุบเขาก็กล่าวขึ้นว่า “เป็นเพราะว่าหอโอสถมีมานานมากแล้ว พลังจึงไม่เพียงพอ ตอนนี้หอโอสถจึงรับคนเข้าไปได้เพียงแค่หนึ่งพันคนเท่านั้น ดังนั้นก่อนจะเข้าไปยังหอโอสถ ต้องทำการทดสอบกันก่อน”
ทุกคนต่างก็ตกอยู่ในความโกลาหล เดิมทีพวกเขามีความมั่นใจเต็มร้อยว่าพวกเขาสามารถเข้าไปในหอโอสถได้ แต่ตอนนี้ดูเหมือนว่ามันไม่ได้ง่ายดายเช่นนั้นเสียแล้ว
“ไม่ทราบว่าทุกคนมีความคิดเห็นเช่นไรบ้าง ?”
“ทุกอย่างล้วนแต
