วและอวี้โจว สามดินแดนนี้เป็นคนของสำนักระดับสอง
อาจารย์ใหญ่หวงฝู่กล่างอย่างทอดถอนใจว่า “เฮ้อ! นักปรุงยาวัยหนุ่มสาวในครั้งนี้ดูเหมือนว่าจะแข็งแกร่งเป็นพิเศษ หากเลื่อนเวลาออกไปสักสองสามปีค่อยจัดการคัดเลือกนี้ก็คงจะดี ตอนนี้เจ้าเป็นเพียงจักรพรรดิแห่งภูตระดับสอง คิดจะหลอมยาระดับปฐพีนั้นไม่มีทางเป็นไปได้ พลังวิญญาณไม่เพียงพอ การที่จะทำให้เจ้าไม่ได้อันดับหนึ่งนั้นไม่มีปัญหาแน่นอน”
“แต่ครั้งนี้จะเข้าสู่สิบอันดับแรกมันคงจะยากหน่อย”
หากเป็นเมื่อก่อนอย่าพูดถึงอันดับหนึ่งหรือสิบอันดับแรกเลย ต่อให้เป็นหนึ่งพันอันดับแรกก็ล้วนแต่เป็นแค่เรื่องเพ้อฝันเท่านั้น
ทว่า มู่เฉียนซีวิปริตเช่นนี้ ทำให้พวกเขามีใจฮึกเหิมกล้าหาญขึ้นมา
อาจารย์ใหญ่หวงฝู่กล่าวว่า “แน่นอน ระดับของการปรุงยานั้นไม่อาจตัดสินผลลัพธ์ของการคัดเลือกได้ หอโอสถเป็นถึงมหาวัตถุศักดิ์สิทธิ์เทพที่สืบทอดกันมาแต่โบราณ การทดสอบไม่ได้ง่ายดายเช่นนั้น”
“พยายามทำให้เต็มที่ก็พอ!”
“อืม!” มู่เฉียนซีพยักหน้าพลางกล่าว
ในเช้าตรู่ของวันรุ่งขึ้น นอกเมืองมีสัตว์ศักดิ์สิทธิ์ที่บินได้มากมายหลายชนิดบินว่อนอยู่บนท้องฟ้า จุดหมายของพวกเขาก็คือหุบเขาโอสถ
มู่เฉียนซีก็ออกไปจากเมืองกับอาจารย์ใหญ่และพวก ผู้อาวุโสสูงสุดเรียกสัตว์พันธสัญญาของตัวเองออกมา นั่นก็คือนกกระเรียนตัวหนึ่ง!
อาจารย์ใหญ่หวงฝู่กล่าว “ตาเฒ่าอย่างเจ้ากระตือรือร้นที่จะตามข้ามายังมีประโยชน์อยู่บ้างเหมือน
