ดภูมิฐานของหุบเขาหมอเทวดาเหล่านั้นปากก็บอกว่าไม่ต้องการแสวงหาชื่อเสียงลาภยศ ในใจคิดเพียงแต่จะปรุงยา พัฒนาเม็ดยาให้ดีขึ้น แต่อันที่จริงแล้ว…”
“เสี่ยวเห้อ กินซะ! อย่าให้เจ้าตัวที่ตามหลังมาตามทันเด็ดขาด”
มู่เฉียนซีเปิดขวดยาขวดหนึ่ง และป้อนให้กับนกระเรียนกิน!
ดวงตาของอาจารย์ใหญ่หวงฝู่เบิกกว้างขึ้นด้วยความตกตะลึง มู่เฉียนซีลงมือรวดเร็วยิ่งนัก เขาไม่ทันได้มองว่ามันคือยาระดับใด แต่ระดับของยานั้นคงไม่ต่ำกว่าที่พวกหุบเขาหมอเทวดาใช้อย่างแน่นอน
ความเร็วของนกกระเรียนเพิ่มเร็วขึ้น นกอินทรีขาวตัวนั้นคิดจะไล่ตาม แต่ก็ไม่ได้ง่ายดายเช่นนั้น
“บัดซบ! คนเหล่านั้นของสำนักศึกษาซวนเสียจะทำสิ่งใดกันแน่ ใช้ยาวิญญาณระดับนั้นพวกเขาก็ยังทำลงไปได้!” ศิษย์เหล่านั้นของหุบเขาหมอเทวดาต่างก็กล่าวด้วยความกลัดกลุ้มใจ
“ศิษย์พี่อวี้ จะทำเช่นไรดี ?” พวกเขาต่างก็หันไปมองทางอวี้เหลียนชิง
“เอาสิ่งนี้ให้นกอินทรีขาวกินเถอะ!” อวี้เหลียนชิงโยนขวดยาขวดหนึ่งไปพลางกล่าว
ทั้งหมดนี้มู่เฉียนซีได้เห็นหมดแล้ว ยาวิญญาณนั่นกำลังทำให้นกอินทรีขาวสิ้นเปลืองพลังชีวิตมาก
“เอาอีก อร่อย!” ตอนนี้นกกระเรียนกลับกินยาวิญญาณนั้นจนติดแล้ว
มู่เฉียนซียิ้มพลางกล่าว “ขอเพียงแค่เจ้าอย่าให้เจ้านั่นตามมาทัน ข้าจะให้เจ้ากินจนกว่าเจ้าจะพอ”
“ได้!”
ผู้อาวุโสสูงสุดก็กลัดกลุ้มใจขึ้นแล้ว “เสี่ยวเห้อ เจ้าชอบกินยาวิญญาณตั้งแต่เมื่อไหร่แล้ว เมื่อก่อนข้าให้เจ้าลองชิม
