รุงยาสักเท่าไร เพียงแค่มีไว้ประดับบ้านเมืองเท่านั้นเอง
ถึงแม้สำนักซวนเสียจะอ่อนแอ ทว่าผู้มาต้อนรับก็ยังคงต้อนรับตามลำดับขั้นตอน มิได้เลือกปฏิบัติแต่อย่างใด
“ท่านทั้งสามนั้นจะตามข้าไปที่หุบเขาโอสถ หรือว่าจะพักผ่อนอยู่ที่เมืองอวิ๋นจงแห่งนี้ขอรับ”
อาจารย์ใหญ่หวงฝู่ “พักที่นี่แหละ เมื่อการคัดเลือกเริ่มขึ้น ข้าจะรีบไปให้ทัน”
ทวีปอวิ๋นโจวนั้นใหญ่กว่าทวีปเสียโจวมากนัก สมุนไพรวิญญาณก็มีไม่น้อย แน่นอนว่าต้องให้สาวน้อยมู่เฉียนซีไปเข้าร่วมการคัดเลือกครั้งใหม่ของหอคัดเลือก และสิ่งของที่ควรมีก็จะขาดไปมิได้ พวกเขาจำเป็นต้องไปหาซื้อตัวยาบางประเภทตระเตรียมเอาไว้มิให้ขาดมือ จะได้ไม่เกิดการติดขัดอันใด
มู่เฉียนซีเองก็มีเจตนาเดียวกัน นางไม่ได้รีบร้อนที่จะไปหุบเขาโอสถ
“อืม พวกเราทราบแล้ว”
ส่วนพวกคำประจบสอพลอเหล่านั้น ผู้มาต้อนรับกล่าวกับคนของหุบเขาหมอเทวดา แต่ไม่ได้กล่าวกับพวกเขา
พวกเขานั้นคิดว่าตนไม่มีความจำเป็นที่จะต้องผูกสัมพันธ์อันดีกับสำนักศึกษาซวนเสียแห่งทวีปเสียโจว
เมื่อต้องเผชิญกับเหล่าคนตาสุนัขที่ดูแคลนผู้อื่นเช่นนี้ อาจารย์ใหญ่หวงฝู่ก็หน่ายใจ เขากล่าวขึ้นด้วยเสียงเย็นชา “พวกเราไปกันได้แล้ว!”
หลังจากที่มู่เฉียนซีจากไป สายตาของอวี้เหลียนชิงทอดมองไปยังแผ่นหลังของนางอย่างไม่ลดละ
ผู้ที่อยู่ด้านข้างเขาผู้หนึ่งกล่าวขึ้น “ศิษย์พี่อวี้ สตรีงามผู้นั้น เสียดายที่นางเป็นเพียงเด็กป่าของทวีปเสียโจวทุรกันดา
