่อร่างสีเงินสูงยาวปรากฏขึ้น ทุกคนต่างก็ตื่นเต้น
“เป็นศิษย์พี่ซวนอี้ ศิษย์พี่ซวนอี้ปรากฏตัวแล้ว!”
“ศิษย์พี่ซวนอี้รูปงามเกินไป ข้าใจละลาย…”
“เขาหล่อเหลามากจริง ๆ…”
เสียงกรีดร้องชื่นชมจากบรรดาศิษย์หญิงทั้งหลายแหล่ดังระงมอย่างไม่ขาด แต่มู่เฉียนซีกลับมาช้า
นางกล้าดียังไง ?!
มู่เฉียนซีมิได้รีบร้อน เมื่อนางปรากฏตัว นางอยากจะเห็นว่าศิษย์สายตรงของอาจารย์ใหญ่ผู้นี้จะหน้าตาเป็นอย่างไร แต่ทันทีที่เห็นนางถึงกับต้องตกตะลึง
เป็นเขา! ชายหนุ่มรูปงามที่จับตัวนาง หาว่านางเป็นขโมยในคืนนั้น
“เจ้าหัวขโมย ในที่สุดข้าก็หาเจ้าเจอแล้ว” ซวนอี้จ้องมู่เฉียนซีตาเขม็ง เขาไม่เคยคิดเลยว่าศิษย์ใหม่จะกล้าบุกเข้าไปในห้องหนังสือของอาจารย์ใหญ่ ดังนั้นเขาจึงคิดว่าเป็นคนนอก
คิดไม่ถึงเลยว่าขโมยที่เขาตามหามาตลอด จะใกล้ตัวเช่นนี้
มู่เฉียนซียิ้ม “โอ๊ะ! ที่แท้เจ้าคือศิษย์พี่ซวนอี้นี่เอง บังเอิญจริง ๆ”
“เป็นศิษย์สํานักศึกษาซวนเสีย บุกเข้าไปในห้องตำราของอาจารย์ใหญ่เพื่อขโมย ต่อให้เจ้าเป็นลูกศิษย์ของผู้อาวุโสสูงสุดข้าก็ไม่อาจปล่อยไปง่าย ๆ ได้”
มู่เฉียนซีถาม “ศิษย์พี่ซวนอี้ แต่ของของอาจารย์ใหญ่ก็ไม่มีชิ้นใดที่หายไปใช่ไหมล่ะ ?”
“นั่นเป็นเพราะข้ารู้ตัวได้ทันและไม่ยอมให้เจ้าทําสําเร็จต่างหากล่ะ”
“ข้าแค่เดินผ่านเพราะความอยากรู้อยากเห็นและไปดูก็เท่านั้น เชื่อหรือไม่ก็แล้วแต่เจ้า ถ้าเจ้าไม่เชื่อนั่นก็ช่วยไม่ได้” มู่เฉียนซีโบกมือ
“ฮึ่ม!
