ปีกขาวลอบโจมตีก็ยังถูกนางตรวจพบตั้งแต่แรกและโจมตีสวนกลับเสียจนพังไม่เป็นท่า พลังจิตแห่งการตรวจจับรับรู้ของนางนั้นแข็งแกร่งในระดับที่น่ากลัวมาก
และไหนจะยาพิษของนางอีก!
นี่เป็นการต่อสู้ที่ตึงมือมาก ไป๋ชารู้สึกได้อย่างลึกซึ้งถึงความน่ากลัวของแม่นางมู่เฉียนซีผู้นี้ไปเป็นที่เรียบร้อย
มิน่าล่ะ นางถึงเอาชนะผู้อื่นได้จำนวนมากมายเช่นนั้น และยังได้คะแนนสูงด้วย
“ทักษะตี้ซวน”
“ทักษะเทียนซวน!”
— ตูม! —
ทักษะทั้งสองถูกปล่อยออกไปซ้อนกัน พุ่งเข้าทำลายกำแพงทรายของไป๋ชาพร้อมทำให้ตัวของเขานั้นกระเด็นลอยออกไป
ขนนกสีขาวลอยกระจายร่วงลงสู่พื้น และลูกซวนจูของเขานั้นก็ได้ถูกย้อมเป็นสีโลหิตแดงฉาน
ไป๋ชากล่าวอย่างจนปัญญา “ข้าแพ้… ข้าพ่ายแพ้หมดท่าแล้วจริง ๆ”
ฉูห้าว “เหอะ! เจ้าหาเรื่องใส่ตัวเองแท้ ๆ เลย”
ขวางทางใครไม่ขวางมาขวางทางมู่เฉียนซี ช่างหาเรื่องใส่ตัวเสียจริง ทว่ามู่เฉียนซี แม้นางจะชนะฝ่ายตรงข้ามแล้ว กลับไม่ได้ดีใจแต่อย่างใดเพราะยังเหลืออีกนิด อีกนิดเดียวนางก็จะทะลวงผ่านไปยังระดับสองได้
“นี่คือลูกซวนจูของข้า” ไป๋ชากล่าวอย่างหนักแน่น เขาแพ้แล้วจริง ๆ วันนี้เขาได้เรียนรู้ว่าตนเองก็เป็นผู้ที่พ่ายแพ้ได้เช่นกัน เวลานี้จำต้องยอมมอบลูกซวนจูให้แก่มู่เฉียนซีแต่โดยดี
มู่เฉียนซีบีบลูกซวนจูนั้นจนแตก คะแนนของนางพุ่งพรวดขึ้นอีกครั้ง
อาจารย์ใหญ่ฉู่กล่าวออกมาด้วยความประหลาดใจทันที “คราวนี้มู่เฉียนซีไปเอาชนะใครได้อีก ?
