ใด นางต่อสู้มาทั้งวันแล้ว แม้แต่เขาที่ได้ดูนางต่อสู้มาทั้งวันยังอดไม่ได้ที่จะรู้สึกเหนื่อยแทน
“ตอนกลางคืนนี่สิถึงจะเป็นเวลาแห่งการล่าที่ดีที่สุด” มู่เฉียนซีกล่าว
“แต่ร่างกายของข้าเหนื่อยล้ามากแล้ว พลังวิญญาณถูกใช้ไปจนสิ้น นี่มิใช่ว่าเป็นการไปมอบโอกาสให้คู่ต่อสู้ถึงที่หรอกรึ ?” ฉูห้าวถามอย่างฉงน
“ไม่หรอก!” มู่เฉียนซีโยนขวดหยกขวดหนึ่งให้แก่ฉูห้าว
“นั่นเพียงพอสำหรับการที่จะทำให้สู้ได้ต่อไปอีกสามวัน ถ้าหากว่าเจ้าตามข้าไม่ทัน ลูกซวนจูของเจ้าข้าจะบีบมันให้แตกละเอียดทั้งหมดเลยเชียว” มู่เฉียนซีกล่าวอย่างเคร่งขรึม
ฉูห้าวรับขวดหยกนั้นมา “นี่มัน… นี่มันสมุนไพรวิญญาณขั้นสูง”
“เจ้ามันฟุ่มเฟือยเกินไปแล้ว!”
แต่สิ่งที่ฟุ่มเฟือยกว่านั้นกำลังจะเกิดขึ้นหลังจากนี้ ว่าแล้วมู่เฉียนซีก็ได้กินมันเข้าไปหนึ่งขวดเต็มๆ ราวกับเคี้ยวลูกกวาดเล่นก็มิปาน
ค่ำคืนอันมืดมิด เป็นโอกาสที่ดีที่สุดสำหรับการออกล่า
ในตอนที่คนอื่นกำลังหลับใหลกันอยู่นั้น การวางยาพิษเป็นไปได้อย่างสะดวกราบรื่น
มู่เฉียนซีวางยาพิษทำให้ผู้อื่นสลบไป แน่นอนว่าฉูห้าวรับหน้าที่ไปเก็บเอาลูกซวนจูมา
ฉูห้าวถอนหายใจกล่าวออกมา “คนเหล่านี้น่าสงสาร เมื่อตื่นขึ้นมาในวันรุ่งขึ้นก็ต้องพบว่าตนเองนั้นตกรอบไปอย่างเป็นปริศนา จิตใจจะต้องรู้สึกพังทลายอย่างมากเป็นแน่”
“พี่ใหญ่มู่ นี่คือลูกซวนจูของเจ้า” ฉูห้าวมอบลูกซวนจูให้แก่มู่เฉียนซี
แต่มู่เฉียนซีกลับบอกว่า “ลูกซวนจู
