เหล่าผู้อาวุโสมองมู่เฉียนซีอย่างตกตะลึง “สาวน้อย เจ้าสามารถแก้พิษนี่ได้จริง ๆ รึ ?”
“เจ้ามิใช่ศิษย์ของสำนักย่อยการปรุงยานี่”
มู่เฉียนซีกล่าวอย่างสุขุม “ถึงแม้ข้าจะมิใช่ศิษย์สำนักย่อยการปรุงยา แต่ข้านั้นคุ้นเคยกับมู่ซีเป็นอย่างดี บางสิ่งบางอย่างที่เขาทำเป็น ข้าเองก็ทำเป็นเช่นเดียวกัน พวกท่านจะไม่เชื่อข้าก็ไม่แปลก แต่ก็ควรเชื่อเขามิใช่หรือ ?”
มู่ซี มู่ซีอีกแล้ว! แล้วเขายังสกุลเดียวกันกับซีเอ๋อร์อีกด้วย แม้แต่ชื่อก็ยังคล้ายกันนัก
เส้นเอ็นและเส้นเลือดบนมือของหลิงพลันปูดนูนขึ้นมา เห็นได้ชัดเลยว่าเขาเกิดความเกลียดชังมู่ซีถึงขีดสุด เขาหวงหลานสาวเสียแล้ว…
“หมายความว่าสิ่งที่เขาทำได้เจ้าก็ทำได้งั้นเรอะ ?”
“โอ้! สวรรค์เมตตาเราแล้ว เด็กนี่แก้พิษให้เราได้”
“สาวน้อย เช่นนั้นเจ้าต้องช่วยพวกเรานะ” พวกเขากล่าวขึ้นด้วยความตื่นตระหนกระคนอ้อนวอน
พวกเขารู้กันดีว่าเด็กสาวตรงหน้านี้เป็นผู้ที่มู่ซีให้ความสำคัญเป็นอย่างมาก ฉะนั้นแล้วนางคงไม่มาล้อเล่นในเวลาหน้าสิ่วหน้าขวานเช่นนี้อย่างแน่นอน
มู่เฉียนซี “เถ้าแก่ ข้าขอยืมใช้ร้านของท่านสักหน่อยสิ”
ผู้อาวุโสทั้งหลายก็เหมือนกับมู่เฉียนซี พวกเขารู้ว่าพวกเขาโดนพิษอะไรเข้าไป และรู้ว่าจะต้องปรุงยาถอนพิษออกมาเช่นไร ทว่าสมุนไพรวิญญาณกลับหาได้ยากเย็นยิ่ง
“สาวน้อย เจ้าเองก็สิ้นหนทางแล้วชะ… ใช่ไหม ?”
มู่เฉียนซียังคงใจเย็น “หึ ๆ อย่าได้เศร้าหมองไป นี่พวกท่านคงยังไม่ลืมสิ่
