บทที่ 296 ต้องการสังหารอย่างลับๆ

ตงเสี่ยวฉินมองไปที่ขวดหยกในมือของเย่ซิวไป่ นางดูประหลาดใจมาก และกล่าวว่า “ในขวดนี้มีโอสถ?” เย่ชิวไป่พยักหน้าและกล่าวว่า “ถูกต้อง” “ข้าใช้สิ่งนี้เพื่อชำระหนึ้ สิบสี่ล้านหยวนจิง ก็น่าจะเพียงพอแล้ว” ตงเสี่ยวฉินและเจี้ยนเหลียนเฉิงมองหน้ากัน ทั้งคู่เห็นร่องรอยของความสับสนในดวงตาของกันและกัน โอสถชนิดใดกัน ที่สามารถมีมูลค่าถึง สิบสี่ล้านหยวนจิง? แน่นอนว่าตงเสี่ยวฉินไม่คิดว่า คนอย่างเย่ชิวไป่จะหลอกลวงนาง นางเห็นเขาหยิบขวดหยกนี้ออกมา ดูแล้วเขารู้สึกมั่นใจอย่าง มาก พูดง่ายๆ ถ้าเทียบกับโอสถสี่เม็ดที่ประมูลออกไป มันน่าจะดีกว่า มาก! ตงเสี่ยวฉินรับขวดหยกมาด้วยสีหน้าจริงจัง มีโอสถเพียงเพียงเม็ดเดียวในขวดหยกบริสุทธิ์นี้ มันเป็นโอสถสีแดง และมีเส้นสีทองที่เรียบง่ายมากสามเส้น สลัก อยู่บนตัวเม็ดโอสถ รอบๆเส้นดูเหมือนจะสลักด้วยจู้เหวิน (竺文 zhú wén คำภาษาจีนที่หมายถึงพระคัมภีร์ทางพุทธ ศาสนา) มันเป็นประกายด้วยแสงสีทองจางๆ โอสถนี้ได้รับการกลั่นโดยหลู่ฉางเซิน มันถูกเรียกว่าโอสถฮวงหลงจินกัง(มังกรแดงภูษาเพชร) หลังจากรับประทานไปแล้ว จะเกิดเกล็ดมังกรที่มองไม่เห็นจะ ปรากฏขึ้นบนพื้นผิวของร่างกาย เกล็ดมังกรเหล่านี้ สามารถทนต่อ การโจมตีเต็มกำลังจากผู้แข็งแกร่งได้ แล้วแข็งแกร่งแค่ไหนกัน? แม้แต่หลู่ฉางเซินเองก็ไม่รู้ แต่ออร่าปราณที่อยู่ในโอสถนั้น มันทำให้เจี้ยนเหลียนเฉิงขมวดคิ้วเล็กน้อย หลังจากที่เย่ซิ่วไป่กล่าวว่าถึงผลกระทบนี้ ตงเสี่ยวฉินก็ดูจริงจัง เช่นกัน มองที่เจี้ยนเหลียนเฉิงแล้วถามว่า “ท่านลุงเจี้ยน ท่านสามารถ ทำลายมันได้ไหม?” เจี้ยนเหลียนเฉิงส่ายหัว และกล่าวว่า “ข้าเกรงว่าแม้จะโจมตีด้วย กำลังทั้งหมด ข้าก็ไม่สามารถทะลุการป้องกันของมันได้” สามารถต้านทานการโจมตีของผู้แข็งแกร่งในขอบเขตรวบรวม เต๋าได้อย่างเต็มที่! ถ้าอย่างนั้น อาจหมายความว่ามูลค่าของโอสถเม็ดนี้ น่าจะไม่ต ่า กว่าโอสถสี่เม็ดก่อนหน้าอย่างแน่นอน! แต่ว่า…… ตงเสี่ยวฉินส่ายหัวเล็กน้อยแล้วกล่าวว่า “ผลกระทบนี้เพียงอย่าง เดียวอาจไม่เพียงพอ” เย่ชิวไป่ยิ้มแล้วกล่าวว่า “คุณหนูตง อย่าเพิ่งกังวล มันยังมีอย่าง อื่นอีก” ตงเสี่ยวฉินตกตะลึงเล็กน้อย มีผลกระทบอื่นๆ อีกงั้นหรือ? เย่ชิวไป่กล่าวต่อ: “หลังจากที่เกล็ดมังกรถูกปกคลุมทั่วแล้ว ลมปราณของมังกรที่อยู่ในนั้น จะเปลี่ยนความแข็งแกร่งของกายเนื้อ ให้ดีขึ้น” “ในเวลาเดียวกัน ก็สามารถทำให้กล้ามเนื้อและกระดูกของผู้ใช้ แข็งแกร่งขึ้นได้!” โอสถนี้ไม่เพียงแต่ ทนต่อการโจมตีของผู้แข็งแกร่งในขอบเขต รวบรวมเต๋าได้เท่านั้น มันยังยังสามารถเปลี่ยนร่างกายและกระดูกของผู้ฝึกตนได้อีก ด้วย! เจี้ยนเหลียนเฉิงถามด้วยสีหน้าจริงจัง: “ไม่ว่าจะเป็นขอบเขตไหน ก็ตาม ก็สามารถใช้ได้ใช่ไหม?” เย่ชิวไป่พยักหน้าด้วยรอยยิ้ม และกล่าวว่า “ตามทฤษฎีแล้ว มัน ควรเป็นเช่นนั้น” ในความเป็นจริง ก็น่าจะมีผลเช่นนั้นแน่นอน เพราะนี่คือคำพูดท่านอาจารย์ โอสถนี้เขาเองก็ยังไม่ได้ลอง เพราะก่อนหน้านี้ เขาได้กินโอสถที่ ดีกว่านี้ เพื่อทำให้กายเนื้อของเขาแข็งแกร่งขึ้นแล้ว นี่คือโอสถที่ท่านอาจารย์กลั่นไว้ เพื่อช่วยชีวิตของเย่ชิวไป่ใน ยามฉุกเฉินเท่านั้น เย่ชิวไป่ยังคงมีโอสถชนิดนี้อยู่อีกในแหวนของเขา เจี้ยนเหลียนเฉิงอดไม่ได้ที่จะสูดหายใจเข้าลึกๆ หากมีผลกระทบเช่นนั้นจริงๆ ละก็ โอสถนี้ย่อมเพียงพอกับมูลค่าสิบสี่ล้านหยวนจิงอย่างแน่นอน เขาเองยังกลัวว่า หอการค้าเสินหยิงจะไม่นำออกขาย แต่จะใช้มันให้ เป็นประโยชน์ในหอการค้าเองด้วยซ ้า! เจ้าต้องรู้ก่อนว่า ถ้าบ่มเพาะมาถึงขอบเขตสูงๆ นั้น มวลกล้ามเนื้อและกระดูก จะเปลี่ยนแปลงและเสริมสร้างได้ยาก มาก ถ้าเราสามารถเสริมสร้างกล้ามเนื้อและกระดูกบนพื้นฐานของ ขอบเขตนี้ได้ เราก็จะสามารถทะลุขอบเขตที่สูงขึ้นได้อย่างราบรื่นใน อนาคต เปรียบเทียบง่ายๆ ถ้าปราณจิตวิญญาณในร่างกายคือน ้า ส่วนเนื้อ กล้ามเนื้อ และกระดูกมันก็คือขวด ที่มีน ้าอย่างปราณ จิตวิญญาณบรรจุอยู่ ถ้าขวดไม่ใหญ่พอ ทนทานพอ หรือแข็งแรงพอ แล้วมันจะกัก เก็บปราณจิตวิญญาณได้มากขึ้นได้อย่างไร? เย่ชิวไป่มองไปที่สีหน้าของทั้งสองคน แล้วยิ้มพร้อมกล่าวว่า: “ว่า ยังไง แค่นี้ยังไม่พองั้นเหรอ?” ตงเสี่ยวฉินพยักหน้าและกล่าวว่า: “เพียงพอแล้ว แต่เจ้าแน่ใจ หรือว่าไม่ต้องการเก็บโอสถนี้ไว้ใช้เอง” เย่ชิวไป่ทั้งสามคนมองหน้ากันและยิ้ม ร่างกาย กล้ามเนื้อ และกระดูกของพวกเขาอาจกล่าวได้ว่าถึง ระดับสุดยอดแล้ว มันไม่จำเป็นต้องทานโอสถแบบนี้อีกต่อไป หลังจากนางเห็นแบบนี้แล้ว ตงเสี่ยวฉินก็พยักหน้า แล้วหยิบขวดหยกใส่เข้าไปในแหวนมิติ เก็บของ เย่ซิ่วไป่ก็พร้อมที่จะกล่าวคำอำลา “ถ้าไม่มีอะไรแล้ว พวกข้าต้อง ขอตัวลาไปก่อนละกัน” ตงเสี่ยวฉินยิ้ม และส่งทั้งสามคนไปที่ประตูหน้าหอการค้าแล้ว กล่าวว่า “ถ้าเจ้าต้องการอะไรในอนาคต เจ้าสามารถมาหาข้าได้” “แน่นอน หลังจากเหตุการณ์นี้ ข้าก็จะออกจากเมืองหลงฉี” “ถ้าเจ้าต้องการพบข้า เจ้าสามารถมาที่เมืองราชวงค์ไร้ขอบเขต ได้โดยตรง หรือเจ้าสามารถส่งข้อความถึงข้าผ่านทางสำนักงานใหญ่ ของหอการค้าเสินหยิงได้” เย่ชิวไป่พยักหน้า แล้วทั้งสามก็จากไป เมื่อมองไปที่ด้านหลังของเย่ชิวไป่ทั้งสามคน ตงเสี่ยวฉินก็กล่าว ว่า “ท่านลุงเจี้ยน ท่านคิดว่าผู้ใดอยู่เบื้องหลังพวกเขา” คงมีคนไม่กี่คนที่สามารถกลั่นโอสถดังกล่าวได้ ในเขตแดนมิติ โลกระดับต ่าทั้งหมด เจี้ยนเหลียนเฉิงส่ายหัว แล้วกล่าวว่า “โอสถนี้ ข้าไม่เคยได้ยิน หรือพบเห็นมาก่อน” ตงเสี่ยวฉินก็ไม่เคยพบมาก่อนเช่นกัน ดังนั้นนางจึงได้แต่ถอน หายใจและกล่าวว่า “ลืมมันไปเถอะ เราแค่รักษาความสัมพันธ์กับ พวกเขาให้ได้ก่อน แล้ววันหนึ่งเราจะสามารถเห็นคนที่อยู่เบื้องหลัง พวกเขาเอง” “แต่ท่านลุงเจี้ยน ข้าคงต้องรบกวนท่านเพื่อปกป้องทั้งสามคนนั่น สักพัก” เจี้ยนเหลียนเฉิงพยักหน้าเล็กน้อย เขาไม่แปลกใจกับเรื่องนี้ หลังจากนั้น ร้างของเจี้ยนเหลียนเฉิงก็หายไปในทันที! ตงเสี่ยวฉินเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้าและพึมพำเบา ๆ : “เราไม่ สามารถปล่อยให้พวกเขาตายได้ … ไม่เช่นนั้น การลงทุนของ หอการค้าเสินหยิงจะสูญเปล่า … ” … ถนนในเมืองหลงฉี มีความเจริญรุ่งเรืองมากกว่าถนนในเมือง หยุนฉีมาก ณ จุดนี้ สามารถเห็นได้จากสถานะของผู้ฝึกตนทั่วไปเหล่านี้ ที่นี่มีผู้เชี่ยวชาญระดับสูงมากกว่าเมืองหยุนฉีมาก ระหว่างทาง ซือเฉิงถามอย่างสงสัย: “ศิษย์พี่ใหญ่ เมื่อดูจากสิ่งที่ พวกเขาแสดงออกแล้ว เห็นได้ชัดว่าโอสถนี้ มีมูลค่ามากกว่าสิบสี่ ล้านหยวนจิงอีกนะ” เสี่ยวเฮยก็มองไปที่เย่ชิวไป่ด้วยสีหน้าสับสน เย่ชิวไป่หัวเราะเบาๆ ด้วยดวงตาที่ลึกล ้าและกล่าวว่า: “แน่นอน ตงเสี่ยวฉินย่อมรู้มูลค่าโอสถนี้ดี แต่โอสถนั้นไม่เพียงแต่ใช้ชำระหนี้ อย่างเดียว แต่ยังเพื่อแสดงให้พวกเขาเห็นถึงความแข็งแกร่งของเรา ด้วย” ต้องทำแบบนี้เท่านั้น หอการค้าเสินหยิง จึงจะให้ความสำคัญกับเย่ชิวไป่ทั้งสามคน มากกว่านี้ ด้วยวิธีนี้ พวกเขาก็จะมอบความสะดวกสบายให้แก่พวกเย่ชิวไป่ ได้มากขึ้น ไม่ต้องพูดถึงเรื่อง…… เย่ชิวไป่มองไปรอบๆ แล้วกล่าวว่า: “เจ้าสังเกตไหมว่า หลังจากที่ เราออกจากหอการค้าเสิงหยิง มีผู้เชี่ยวชาญหลายคนมุ่งเป้ามาที่เรา และกำลังติดตามเรา” เสี่ยวเฮยพยักหน้า เขายังค้นพบร่องรอยของจิตสังหารบางส่วน แต่ยังไม่ได้เปิดเผย ร่องรอยอย่างชัดเจน ซือเฉิงนั้นเพราะเป็นเวลากลางวัน ทำให้ไม่สามารถใช้ปราณ แห่งดวงดาวได้อย่างเต็มที่ อย่างไรก็ตาม ภายใต้คำเตือนของเย่ชิวไป่ เขายังค้นพบออร่า ปราณที่ปรากฏขึ้นเหล่านั้นด้วย เย่ชิวไป่กล่าวต่อ: “ถ้าอย่างนั้น โอสถที่ข้าให้ไป ก็น่าจะได้ผล ลัพธ์ตามที่ข้าคาดหวัง…” ทั้งสามคนออกจากเมืองหลงชี พวกเขาเตรียมตัวกลับไปยังเมืองหยุนฉี และส่งมอบภารกิจ ตามกฎของสมาคมทหารรับจ้าง รับภารกิจที่เมืองไหน ก็ต้องส่งมอบภารกิจที่เมืองเดิม เมื่อทั้งสามออกจากเมืองหยุนฉี พวกเขาเดินทางมาถึงกลางภูเขาหลินเจี่ย พื้นที่โดยรอบดูรกร้าง ในตอนนี้ ยามค ่าคืนกำลังมาถึงอย่างช้าๆ… ท้องฟ้าเริ่มเต็มไปด้วยดวงดาว มันห้อยอยู่ในท้องฟ้าอันมืดมิด ประดับประดาด้วยแสงระยิบระยับ อยู่ในขณะนั้นเอง ใบหน้าของซือเฉิงมืดลงเล็กน้อย และเขากล่าวว่า “ศิษย์พี่ ดู เหมือนว่าพวกเขาจะไม่สามารถทนได้อีกต่อไป” เย่ชิวไป่ก็ยิ้มและกล่าวว่า: “พวกเขาเลือกตำแหน่งได้ดี” เขามองไปรอบๆ. ที่นี่มีทางออกเพียงสองทางเท่านั้น คือด้านหน้าและด้านหลัง