ขวางอยู่เช่นนี้ พวกเขาก็ไม่รู้ว่าจะทำเช่นไรกับนางแล้ว
หลังจากที่ต่อสู้กันไปมาหลายร้อยรอบ คนเหล่านี้ต่างก็ฟุบลงไปแล้ว!
มู่เฉียนซียังคงมีพลังวิญญาณอยู่ พวกเขาแทบจะกระอักเลือด นางพลางต่อสู้พลางกินยาวิญญาณ อีกทั้งยาวิญญาณนั้นก็ไม่ใช่ยาระดับต่ำเลย นี่มันผลาญเงินตระกูลชัด ๆ!
“แม่นางน้อย พวกเราก็ไม่ได้มีความแค้นอันใดต่อกัน เจ้าปล่อยพวกข้าไปเถอะ!”
“แค่เห็นแม่นางน้อย ก็รู้แล้วว่าแม่นางเป็นหญิงสาวที่จิตใจงดงาม ไม่มีทางฆ่าคนแน่นอน ใช่หรือไม่ ?”
คำพูดนี้ของพวกเขาช่างเป็นคำพูดที่แสนจะโง่เขลายิ่งนัก เมื่อครู่แม่นางน้อยผู้นี้วางยาพิษอย่างรวดเร็วและเด็ดเดี่ยว ทำให้หวาดกลัวจนไม่เป็นสุข!
มู่เฉียนซีเก็บหญ้าซานหยางมา และกล่าวถามว่า “ข้าก็ไม่อยากจะฆ่าใคร แต่พวกเจ้ามายั่วยุข้าก่อน หากปล่อยพวกเจ้าไปง่าย ๆ เช่นนี้มันจะไม่เป็นการดูถูกพวกเจ้าไปหน่อยเหรอ ?”
ทันใดนั้นพวกเขาต่างก็พูดไม่ออก พยายามคิดว่ามีสิ่งใดที่ติดตัวมาและใช้แลกกับชีวิตได้บ้าง!
แต่เมื่อนึกถึงเม็ดยาระดับสูงที่แม่นางน้อยตรงหน้าเอาออกมากินเล่นราวกับลูกกวาด ของล้ำค่าที่ติดตัวพวกเขามานั้นกลับไม่ควรค่าแก่การกล่าวถึงเลย!
มู่เฉียนซีกล่าว “พวกเจ้าเข้ามาในป่าหนานเสียนี่ก็ไม่ใช่ครั้งสองครั้งแล้วใช่หรือไม่! ในป่าหนานเสียแห่งนี้ที่ไหนมีสมุนไพรวิญญาณอยู่เยอะบ้าง”
สมุนไพรวิญญาณที่เสียโจวมีเยอะกว่าที่เซี่ยโจวมาก ในเมื่อมาแล้วก็ไม่อาจมาเพื่อแค่ภารกิจตามหาหญ้า
