หลายระลอก
มู่เฉียนซีกล่าวอย่างไม่แยแสว่า “เสี่ยวหง เผาตาเฒ่านี่ทิ้งซะ ไม่มีความจำเป็นจะต้องเสียเวลากับเขาอีกต่อไป!”
เผา! เมื่อคิดว่าร่างของตัวเองจะถูกเผาทิ้ง ชายชราชุดเทาก็ตกใจกลัวจนตัวสั่น
ถึงแม้ว่าอายุจะมากแล้วแต่เขาก็หวงแหนชีวิตของตัวเองมาก
“เจ้า นี่เจ้าจะฆ่าข้าได้ยังไง เจ้าไม่อยากรู้เหรอว่าใครเป็นคนสั่งให้ข้ามาฆ่าเจ้า ?” ชายชราชุดเทากล่าว
มู่เฉียนซีกล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบว่า “ยังจะต้องถามอีกเหรอ นอกจากรองอาจารย์ใหญ่อ้วนท้วนผู้นั้นของหน่วยสำนักปรุงยาแล้ว ข้าไม่อาจคิดถึงคนอื่นได้เลยจริง ๆ”
“เจ้า……” สีหน้าของเขาไม่อยากจะเชื่อ
เปลวไฟได้ห่อหุ้มร่างของเขา เขาคิดจะขัดขืนแต่มันก็สายเกินไปแล้ว
มู่เฉียนซีกล่าว “ในที่สุดก็กำจัดตัวปัญหาได้สักที พวกเราไปหาที่พักผ่อนกันเถอะ อู๋ตี๋ยังต้องพักรักษาตัว!”
“อืม!”
หลังจากที่พักผ่อนมาครึ่งค่อนวัน มู่เฉียนซีก็ฟื้นตัวขึ้นมาพอสมควรแล้ว จากนั้นก็ควรจะไปหาหญ้าซานหยางแล้ว
หญ้าซานหยางในป่าหนานเสียนั้นมีไม่น้อยเลย แต่ถึงอย่างไรแล้วสมุนไพรวิญญาณระดับปฐพีก็ใช่ว่าจะธรรมดา คิดจะหาให้เจอนั้นก็ไม่ใช่เรื่องง่าย
ทว่า ด้วยประสบการณ์การหาสมุนไพรวิญญาณของมู่เฉียนซี นางใช้เวลาไปสามวันในที่สุดก็หาหญ้าซานหยางเจอ
เพียงแต่ว่าในขณะที่นางกำลังจะเด็ดสมุนไพรวิญญาณ จู่ ๆ คนกลุ่มหนึ่งก็พุ่งเข้ามา
“พี่ใหญ่ เป็นหญ้าซานหยาง! สมุนไพรวิญญาณระดับปฐพี พวกเราหาสมุนไพรวิญญาณนี้เจอ โชคไ
