ีดเผือดราวกับได้สูญเสียพลังจิตไปจนสิ้นก็มิปาน
ส่วนมู่เฉียนซียังคงมีกำลังวังชาอยู่ ช่างวิปริตอย่างมิอาจเทียบได้!
ตลอดทั้งวันดูพวกเขายิ่งมีกำลังวังชา ไม่มีผู้ใดลุกออกไปจากสนามประลองเลยแม้แต่คนเดียว
“ต่อไปจะเป็นตาของปรมาจารย์นักปรุงยาระดับกลางแล้ว ปรมาจารย์นักปรุงยาระดับกลางมีทั้งหมดเจ็ดคน”
“เจ้าว่าท่านอาจารย์มู่จะใช้เวลานานเท่าไหร่ถึงจะเอาชนะตาเฒ่าเหล่านี้ได้!”
“ก่อนยามจื่อ ท่านอาจารย์มู่น่าจะชนะได้”
“วันนี้ข้าไม่นอนแล้ว ข้าจะต้องรอดูจนถึงประกาศผล”
“ร่างกายของท่านอาจารย์มู่จะรับไหวเหรอ ?” มีบางคนอดที่จะเป็นกังวลไม่ได้
หลอมยามาทั้งวัน ความเข้มข้นระดับนี้สำหรับมู่เฉียนซีแล้วไม่ได้สูงมากเลย เมื่อก่อนนางหลอมยาติดกันเป็นเวลาสามวันสามคืน นับว่าเป็นเรื่องปกติของนาง
มู่เฉียนซีกล่าวอย่างเกียจคร้านว่า “รองอาจารย์ใหญ่ ส่งปรมาจารย์นักปรุงยาระดับกลางของท่านออกมาเถอะ! รีบประลองจะได้รีบจบ ทุกคนเขาง่วงกันแล้ว”
รองอาจารย์ใหญ่ทำเสียงฮึดฮัดออกทางจมูกด้วยความไม่พอใจ ก่อนจะกล่าวว่า “มู่ซี เจ้าอย่าได้ลำพองใจเร็วไปหน่อยเลย”
