พวกเขาพูดออกมาเช่นนี้ต่อหน้าเหล่าอาจารย์ ทำให้ใบหน้าของเหล่าอาจารย์มืดดำคล้ำหม่นราวกับก้นหม้อเก่า
“มู่ซี ศิษย์ของเจ้าไร้กาลเทศะจริง ๆ”
“มู่ซี เจ้า…”
“มู่ซี…”
เมื่อถูกเหล่าศิษย์ ‘ห้องโหล่’ ดูหมิ่น พวกเขาทั้งหมดโกรธใจแทบจะระเบิด
มู่เฉียนซีกล่าว “อาจารย์ทุกท่าน นี่ไม่ใช่ที่สําหรับการพูดคุยกัน พวกเราไปเจรจาตกลงกันที่ห้องสำหรับหารือตรงนั้นดีกว่า ขอเชิญผู้อาวุโสทุกท่านทางนี้เถอะ”
“ได้! ไปก็ไป พวกข้าไม่กลัวเจ้าหรอก”
“บรรยากาศในสำนักศึกษาที่ไม่เคารพอาจารย์จะต้องถูกกำจัดออกไปให้สิ้น”
พวกเขาพูดกันอย่างโกรธเคืองแต่ก็เดินตามมู่เฉียนซีไป
ศิษย์จากห้องเจ็ดต่างหันมองหน้ากัน ก่อนที่ศิษย์คนหนึ่งจะกล่าวออกมาอย่างหวั่น ๆ “พวกเราคงไม่สร้างปัญหาให้กับอาจารย์ใช่หรือไม่ ?!”
“ไม่รู้สิ แต่ข้าเห็นเช่นนี้แล้วก็เบื่อ ๆ พวกอาจารย์แก่ ๆ พวกนั้นไร้เหตุผล พวกเราดีเกินไปมีความสามารถเกินไปอยากจะแบ่งปันความรู้ก็ยังมองว่าทำผิด”
“ใช่ คนแก่พวกนี้ดื้อรั้นมาก พวกเขานั่นแหละผิดที่ใจแคบ แต่ผู้เฒ่าหัวรั้นแบบนั้นถึงตายก็คงไม่ยอมรับความผิดของพวกเขาหรอก”
ซูเซิง “พวกเจ้าวางใจเถอะ ดูอาจารย์มู่เสียก่อนสิเล่นพวกเราแทบตายทุกวัน ผู้เฒ่าหัวดื้อกลุ่มนั้นจะไปจัดการอะไรอาจารย์มู่ได้”
“ก็จริง ถ้างั้น… พวกเราไปดูอะไรสนุก ๆ กันเถอะ!”
เหล่าศิษย์ของห้องเจ็ดรีบวิ่งตามกันไป
“เลว! พฤติกรรมช่างชั่วร้ายเสียจริง” เสียงรองอาจารย์ใหญ่เริ่มกล่าว
“มู่
