านของสำนักศึกษา แต่เลือกไปที่หอหมอปีศาจของนางแทน”
“เจ้าเด็กนี่มันคนทุจริตเห็น ๆ” รองอาจารย์ใหญ่ต่อว่ามู่เฉียนซีอย่างโกรธเกรี้ยว
ผู้อาวุโสสูงสุดกล่าวขึ้น เขาพยายามควบคุมอารมณ์ให้คงที่ “สิ่งที่เจ้าพูดไม่ถูกต้อง ในเริ่มแรกนั้นจุดประสงค์ของสํานักย่อยการปรุงยาของพวกเราคือสร้างอัจฉริยะด้านการปรุงยา ส่วนอนาคตพวกเขาจะพัฒนาหรืออยากไปที่ไหน พวกเขาล้วนมีอิสระเลือกทิศทางที่จะก้าวเดินเอง”
“สํานักศึกษาซวนเสียของพวกเราคิดเช่นนี้ ไม่ว่าจะเป็นนักปรุงยา นักหลอมอาวุธ หรือจอมภูตและผู้ฝึกยุทธ์ล้วนมีอิสระในการเลือกทางเดินของตัวเอง”
“เป็นเพราะสํานักซวนเสียของเราเปิดกว้าง จึงได้กลายเป็นขุมกำลังระดับสองของทวีปเสียโจว เจ้าไม่รู้หรอกรึ ?”
รองอาจารย์ใหญ่พูดไม่ออก แต่เขาก็ต้องค้านไว้ก่อน “แต่จุดประสงค์ของเจ้าเด็กนี่ไม่บริสุทธิ์”
“อีกอย่าง ถ้าพวกเขาสามารถไปที่หอหมอปีศาจได้หลังจากเล่าเรียนจบนั่นก็ไม่เลวเลย หอหมอปีศาจมีเจ้าหนุ่มมู่คอยดูแล ต่อไปอนาคตก็จะไร้ขีดจํากัด”
“เจ้าอ้วนเตี้ย เจ้ามีสายตาที่มองการณ์แค่สั้น ๆ เท่านั้น!” รองอาจารย์ใหญ่พลั้งปากด่าออกมาแล้ว
“นี่เจ้า… มันจะมากเกินไปแล้ว!”
รองอาจารย์ใหญ่ถูกผู้อาวุโสทุกคนต่อว่าไม่หยุด มู่เฉียนซีเองก็รู้สึกว่าในสํานักศึกษาซวนเสีย ถึงแม้มีพวกมองการณ์ใกล้อยู่บ้าง แต่บรรยากาศโดยรวมของสำนักศึกษากลับไม่เลวเลย
นางมาขุ้นค้นเฟ้นหาผู้มีความสามารถอย่างเปิดเผยเช่นนี้ ผู้อาวุโส
