ยอาวรณ์ที่จะจากไป
“พิษนั่นเป็นฝีมือเจ้าหรือไม่ แล้วสาวน้อยผู้นั้นเป็นอะไรกับเจ้า ?”
“ข้าว่าต้องเป็นเมียเจ้าเด็กนี่แน่! มิเช่นนั้นจะปกป้องนางถึงเพียงนี้เหรอ ?”
“อืมอืมอืม!”
อาจารย์ใหญ่ฉู่ได้ยินเช่นนี้ถึงกับเหงื่อตกพลั่ก ตาเฒ่าคร่ำครึเหล่านี้ยังจะกล้าพูดอีก!
สาวน้อยมู่เฉียนซีผู้นั้นมีเจ้าของแล้ว อีกอย่างนายท่านหวงจิ่วเยี่ยก็แข็งแกร่งอย่างมิอาจเปรียบได้
มู่เฉียนซีทนฟังต่อไปไม่ได้แล้วจริง ๆ เขากล่าวว่า “พวกท่านอายุก็ปูนนี้แล้วยังจะสอดรู้สอดเห็นเช่นนี้อีกมันจะดีเหรอ ? ข้าว่ารีบไสหัวกลับไปหน่วยสำนักปรุงยาดีกว่า!”
“เจ้าหนูมู่ เจ้านี่พอทำสำเร็จบรรลุผลแล้วก็ผลักไสไล่ส่งกันเลยนะ ใจร้ายเกินไปจริง ๆ เลย”
“เจ้าหนูมู่ เจ้าอย่าได้เคอะเขินไปเลยหน่า! วันหน้าวันหลังก็พาสาวน้อยผู้นั้นมาให้พวกข้าได้เห็นหน้าสักหน่อย ข้าจะตรวจสอบให้เจ้าเอง!”
“……”
หลังจากที่ตาเฒ่าทั้งหลายเหล่านี้ได้กลับไป ในที่สุดมู่เฉียนซีก็แปลงร่างกลับมาเป็นตัวเอง
นางไปหาอาจารย์ใหญ่ฉู่อีกครั้งและกล่าวขอบคุณเขา “เรื่องในวันนี้ ข้าต้องขอบคุณอาจารย์ใหญ่ฉู่มาก”
อาจารย์ใหญ่ฉู่กล่าวอย่างเกรงใจว่า “รับมือการตาเฒ่าชอบใส่ความให้ร้ายผู้อื่นเช่นนั้น อันที่จริงแล้วข้าก็ไม่ได้ช่วยอะไรเลย แต่เจ้าไปเรียกทัพเสริมมาช่วยเช่นนี้ นับว่ายอดเยี่ยมมากเลยทีเดียว เรื่องต่อจากนี้เจ้าก็วางใจเถอะนะ เจ้าเลื่อนชั้นไปชั้นเรียนระดับสูงได้อย่างราบรื่นแน่นอน”
หลังจากที
