่บอบบางของเขา “ค่ารักษาที่ข้าต้องการ เจ้ารู้ว่ามันคือสิ่งใด ตอนนี้ต่อให้เจ้าคิดจะเปลี่ยนใจ ข้าก็ไม่อนุญาต!”
ตุบ! ร่างอันเพรียวบางของจิ่วเยี่ยกดทับอยู่บนร่างของนาง และยิ่งจูบนางอย่างลึกซึ้งขึ้น
หลังจากที่ริมฝีปากของทั้งสองแยกออกจากกัน เขาก็กล่าวด้วยน้ำเสียงที่แหบแห้งว่า “ข้าไม่มีวันเสียใจทีหลังเด็ดขาด รอหลังจากที่ข้าพ้นจากอันตราย ร่างกายทั้งร่างของข้า จะมอบให้กับเจ้า”
“ดี!”
อาลัยรักกันมาเป็นเวลาหนึ่งคืน หลังจากที่มู่เฉียนซีหลับไป เขาก็กระซิบข้างหูมู่เฉียนซีว่า “ยามใดที่เจ้าคิดถึงข้า ก็ให้สุ่ยจิงอิ๋งส่งข้ามาหาเจ้า!”
มู่เฉียนซีตอบกลับด้วยน้ำเสียงอ่อนเพลียว่า “อืม! ข้ารู้แล้ว”
“หากข้าคิดถึงเจ้า ไม่ว่าตอนนั้นเจ้าจะทำสิ่งใดอยู่ ข้าก็จะให้สุ่ยจิงอิ๋งพาเจ้ามาหาข้า ถึงอย่างไรข้าก็คือนายท่านของสุ่ยจิงอิ๋ง นางฟังข้าอยู่แล้ว”
แสงสีฟ้าได้ห่อหุ้มร่างของทั้งสองเอาไว้ และสุดท้ายร่างของจิ่วเยี่ยก็อันตรธานหายไปจากข้างกายมู่เฉียนซี
หลังจากที่จิ่วเยี่ยจากไป มู่เฉียนซีก็ได้ฝึกฝนอยู่ในค่ายกลรวมวิญญาณต่อไป
การฝึกฝนในครั้งนี้ นางฝึกไปจนถึงเวลาของการทดสอบประจำเดือนของชั้นเรียนระดับกลาง นางถึงจะออกมา
การทดสอบประจำเดือนของชั้นเรียนระดับกลางก็จัดขึ้นเดือนละครั้งเช่นกัน ผู้ที่สอบผ่านก็จะได้เลื่อนชั้นไปเรียนในชั้นเรียนระดับสูง
มีเพียงผู้ที่เข้าชั้นเรียนระดับสูงของสำนักนอกสำนักศึกษาซวนเสียเท่านั้นถึงจะมีโอกาสเข้
