ก็เป็นผมของเขาที่โดนเผาไหม้ จนเขากลายเป็นคนหัวโล้น และใบหน้าของเขาก็……
อ๊า อ๊า อ๊า! ฮั่วเฟยกรีดร้องขึ้นด้วยความเจ็บปวด เปลวไฟนี้ดูเหมือนจะมีวิญญาณสถิตอยู่ก็มิปาน
สิ่งที่เขากล่าวไว้กับมู่เฉียนซีทั้งหมดเมื่อครู่ มันกลับคืนสนองเขาแล้ว เจอผีเข้าแล้ว!
มู่เฉียนซีก็ตกตะลึงเช่นกัน กระบี่มังกรเพลิงยังไม่ได้กลายเป็นอาวุธวิญาณโดยสมบูรณ์ มีเพียงแค่จิตสำนึกที่เหลืออยู่เพียงน้อยนิดเท่านั้น นึกไม่ถึงเลยว่าแค่จิตสำนึกเพียงน้อยนิดนี้กลับปกป้องนางได้ และพยายามใช้พลังทั้งหมดเพื่อแก้แค้นให้นาง
แกร๊ง! เสียงหักของกระบี่ดังขึ้น ทำให้ความเจ็บปวดของฮั่วเฟยได้หยุดลง และเปลวไฟนั้นก็อันตรธานหายไปโดยสมบูรณ์
ตุบ! ฮั่วเฟยเป็นลมหมดสติไปล้มลงไปกับพื้น
ในตอนนี้เอง เสียงที่เต็มไปด้วยความแค้นเคืองต่อความไม่เป็นธรรมก็ดังขึ้น “สหายมู่เฉียนซี ทุกคนล้วนแต่เป็นสหายกันทั้งนั้น เหตุใดเจ้าถึงลงมือได้อย่างโหดร้ายเช่นนี้”
“ฮือ ฮือ ฮือ! สหายฮั่วเฟยช่างน่าสงสารยิ่งนัก”
ซู่ซินเซี่ยเอามือปิดหน้าร้องห่มร้องไห้ออกมาราวกับคู่รักตายจากไปก็มิปาน
มู่เฉียนซีกล่าว “บนลานประลอง มีการบาดเจ็บมีความตายก็เป็นเรื่องปกติที่ต้องเกิด อีกอย่างฮั่วเฟยเป็นผู้ท้าประลองข้าก่อน เขาก็ต้องยอมรับผลที่เกิดขึ้น”
“อีกอย่างกระบี่เล่มนี้ทรงพลังมาก ข้าไม่อาจควบคุมพลังของมันได้ ตอนนี้กระบี่ของข้าก็ได้หักสะบั้นไปแล้ว ฮั่วเฟยได้รับบาดเจ็บ มันไม่ยุติธรรมอย่างไร!”
“ฮ
