ใหญ่ เหล่าศิษย์ทั้งหมดพุ่งไปที่เขาหมอกแดงด้วยความเร็วสูงสุดของตน
เพียงวูบเดียว มู่เฉียนซีสัมผัสได้ถึงลมเบา ๆ กระโชกผ่านร่างกายนางไปพร้อมกับแสงสีทองแสงหนึ่งที่พุ่งผ่านไป คนผู้นั้นคือหวังชวน
“คราวนี้ข้าไม่ปล่อยเจ้าไปแน่นอน อย่าคิดว่าเอาชนะจูเก๋ออี้เทียนในรอบจัดอันดับได้แล้วจะต่อกรกับข้าได้ ข้าจะบอกเจ้าไว้ว่านั่นมันเป็นไปไม่ได้!”
“เจอกันที่ยอดเขา อย่าให้ข้ารอนานนักเล่า”
ด้วยพลังความสามารถของจักรพรรดิแห่งภูตระดับสาม หวังชวนพุ่งออกไปด้วยความรวดเร็วราวสายฟ้าฟาด แต่ทว่ามู่เฉียนซีกลับมิได้ราบรื่นเหมือนดั่งเช่นหวังชวน นางถูกคนแปลกหน้ากลุ่มหนึ่งรั้งเอาไว้
“ศิษย์น้อง เจ้าพอแค่นี้แหละ เส้นทางนี้ตันแล้ว”
“ใช่ จำนวนรายชื่อของผู้ที่จะได้ขึ้นไปเรียนในห้องเรียนระดับกลาง อย่างไรเสียก็ไม่เหลือถึงพวกเจ้าเหล่าศิษย์หน้าใหม่หรอก”
“ยอมแพ้ซะเถอะ”
ในตอนนี้เอง เงาร่างสีเขียวและสีดำวาบเข้ามา “พี่ใหญ่มู่ พวกกระจอกนี่ให้พวกข้าจัดการก็พอ ท่านไปชิงที่หนึ่งเถอะ”
โม่ซางคงกล่าว “พวกบ้านี่ล้วนแต่เป็นพวกที่หวังชวนส่งมาเพื่อลดทอนพลังกายของเจ้า เจ้าขึ้นไปชิงธงเถิด ไม่มีความจำเป็นที่จะต้องมาเสียเวลากับพวกเขา”
มู่เฉียนซี “พวกเจ้าลืมไปแล้วหรือว่าสิ่งที่ข้าถนัดที่สุดนั้นคืออะไร มดปลวกไร้ค่าแค่นี้รั้งข้าไว้ไม่อยู่หรอก”
เข็มยาของมู่เฉียนซีพุ่งตรงเข้าใส่คนเหล่านั้นทันที พลังความสามารถของพวกที่มารังควานนางแทบจะอยู่ชั้นล่างสุด เ
