“เจ้าขังตัวเองไว้ในสำนักศึกษานานเกินไปแล้ว ไปตามข่าวสารบ้างนะ โอสถของหอหมอปีศาจข้าไม่ใช่โอสถธรรมดา!”
และทันใดนั้นเองซูเซิงก็วิ่งพรวดเข้ามาด้วยสีหน้าเขียวคล้ำ
“ท่านอาจารย์ ข้าเข้าใจแล้ว หมอพิษก็คือหมอยาแขนงหนึ่ง ข้าเคยจงใจที่จะแยกมันออกไป ช่างเป็นวิธีการของคนโง่เขลาจริง ๆ ท่านอาจารย์รีบแก้พิษให้ข้าเถอะ ข้าไม่ไหวแล้ว!”
แสงสีเงินเปล่งแสงวาบขึ้น เข็มยาเข็มหนึ่งปักลงที่แขนของเขา
ไม่นานนักสีหน้าของซูเซิงก็เริ่มดีขึ้นมาก มู่เฉียนซียกเข็มยาขึ้นพลางกล่าว “นี่คือประสิทธิภาพของยา หากวันพรุ่งเจ้าอยากเรียนแล้วล่ะก็ อย่าได้ลาอีกล่ะ”
ของเหลวเพียงเล็กน้อยเช่นนั้นกลับมีประสิทธิภาพเทียบได้กับยาเม็ด ดวงตาของซูเซิงตอนนี้เปล่งประกายขึ้น เงยหน้าขึ้นโดยที่ไม่รู้ตัวและกล่าวว่า “ท่านอาจารย์ ข้าเข้าเรียนแน่นอน”
วันรุ่งขึ้นได้ยินว่ามู่เฉียนซีจะเปิดสอนวิชาโอสถ ทุกคนต่างก็คึกคักขึ้นมาทันที
“โอสถ! นึกไม่ถึงว่าจะเป็นโอสถ ได้ยินมาว่ามีหอหมอปีศาจอยู่ในเสียโจว ประสิทธิภาพของโอสถนั้นเทียบเท่ากับเม็ดยาลูกกลอนเชียวนะ ช่างน่าทึ่งมาก คนจำนวนมากแทบไม่อยากจะเชื่อ ท่านอาจารย์ ท่านจะสอนการปรุงยานั้นให้พวกเราใช่หรือไม่”
“แต่นั่นเป็นโอสถพิเศษของหอหมอปีศาจนะ ท่านอาจารย์ท่านรู้ได้เช่นไร ?”
พวกเขาต่างก็จ้องมองไปที่มู่เฉียนซี มุมปากของมู่เฉียนซีกระตุกขึ้น นางกล่าว “ออ! ดูเหมือนว่าจะลืมบอกพวกเจ้าไปว่าข้าคือหมอปีศาจมู่ซี”
พวกเขาได้
