มู่เฉียนซีได้อ่านข้อมูลของนักเรียนทั้งชั้นแล้ว สำหรับนักเรียนที่ขาดเรียนทั้งสี่คนนั้นนางก็เข้าใจพวกเขาบ้างแล้วเล็กน้อย หนึ่งในนั้นก็มีนักเรียนที่พิเศษที่สุดก็คือซูเซิง
เขามีความโดดเด่นมาก พรสวรรค์ดีเลิศ แต่กลับชื่นชอบในเรื่องพิษเท่านั้น
เมื่อก่อน เขาเป็นนักเรียนที่ก่อกรรมทำชั่วแม้แต่สวรรค์และคนอื่น ๆ ต่างพากันเคียดแค้น สุดท้ายสำนักศึกษาจึงให้เขามาอยู่รวมกันกับขยะไร้ประโยชน์อย่างนักเรียนระดับต่ำห้องเจ็ดของหน่วยสำนักปรุงยา
“เจ้ารู้จักข้า!”
“รู้สิ เพราะฉะนั้นกลับไปเรียนแต่โดยดีเถอะ! อย่าได้คิดโดดเรียนอีก!”
“ในเมื่อตกอยู่ในกำมือของท่านอาจารย์แล้ว ข้าก็ต้องเข้าเรียนแน่นอน เพียงแต่อาจารย์ปล่อยข้าก่อนได้หรือไม่ ท่านเข้าใกล้ข้าเช่นนี้ ข้าอาจจะคิดว่าท่านชอบไม้ป่าเดียวกัน ชอบข้าเข้าแล้ว”
มู่เฉียนซีกล่าว “ใช่! อาจารย์ชอบเจ้าเข้าแล้ว อีกทั้งยังอยากจะมอบของขวัญที่ได้เจอกันกับเจ้าสักหน่อย!”
ฉึก! เข็มยาของมู่เฉียนซีเจาะเข้าไปที่คอของซูเซิงอย่างไร้ซึ่งความปรานี
ซูเซิงรู้สึกได้แค่ว่าเจ็บปวดที่คอ จากนั้นก็พบว่ามีพิษร้ายแรงชนิดหนึ่งกำลังไหลเวียนอยู่ทั่วทั้งร่างกายเขา และเขาไม่รู้เลยว่ามันคือพิษใด
มู่เฉียนซีหิ้วซูเซิงไป ผลักประตูออกและเดินเข้าไปด้านใน
เมื่อทุกคนเห็นซูเซิงที่ถูกมู่เฉียนซีหิ้วเข้ามาเช่นนี้ ในใจก็ร้องโหยหวนขึ้น
แย่แล้ว แม้แต่ซูเซิงผู้สารพัดพิษผู้นี้ก็ยังไม่ใช่คู่ต่อสู้ของท่านอาจารย์วิปริ
