ร่างในชุดดำตกลงมาตรงหน้านาง ดวงตาสีฟ้าคู่นั้นเย็นยะเยือกอย่างมิอาจเทียบได้
มู่เฉียนซียิ้มพลางกล่าว “จิ่วเยี่ย เจ้ารอให้ข้าเกิดเรื่องก่อนแล้วค่อยลงมือเถอะ! เรื่องเล็กน้อยแค่นี้ข้าจัดการเองได้!”
“เช่นนั้นซีก็เกิดเรื่องขึ้นสิ ข้าจะได้จัดการ!”
มุมปากของมู่เฉียนซีกระตุกขึ้น “เจ้าปรารถนาจะให้เกิดเรื่องขึ้นกับข้าเหรอ!”
มู่เฉียนซีเดินออกไปจากที่พัก หลังจากที่เข้ามาในสำนักศึกษาซวนเสีย เป็นเพราะว่านางมีอาจารย์พิเศษผู้นี้อยู่นางจึงเป็นอิสระมาโดยตลอด ดังนั้นน้อยมากที่นางจะได้คบหาสมาคมกับสหายคนอื่น ๆ ไม่รู้จริง ๆ ว่าไปล่วงเกินผู้ใดเข้า
ผู้ที่ยืนอยู่ตรงหน้านี้เป็นชายผู้หนึ่งสวมเสื้อผ้าอาภรณ์เหลืองอร่ามเจิดจ้า มู่เฉียนซีกล่าวถามว่า “ท่านเป็นใคร ?”
“ที่แท้ก็เป็นเจ้านี่เอง! ทั้งหมดล้วนเป็นเพราะเจ้า นึกไม่ถึงเลยว่าเจ้าจะวางยาพิษน้องชายข้าตอนที่อยู่ในหอร้อยหลอม ทำร้ายเขาผู้ที่มีความสามารถมีพรสวรรค์จนสอบเข้าสำนักศึกษาไม่ได้ วันนี้ข้าจะต้องแก้แค้นให้เขาให้ได้”
หอร้อยหลอม! ดูเหมือนว่ามู่เฉียนซีจะนึกอะไรบางอย่างได้แล้ว
มู่เฉียนซีกล่าว “เจ้า คนแซ่หวังเหรอ!”
“ข้าชื่อหวังชวน เจ้ากล้ามากที่วางยาพิษน้องชายข้า ข้าไม่มีทางปล่อยเจ้าแน่”
“เจ้าคิดจะทำเช่นไรกับคนอย่างข้าเหรอ ?” มู่เฉียนซีเลิกคิ้วพลางกล่าว
“ตามข้าไปลานประลองยุทธ์เดี๋ยวนี้ ตัดสินแพ้ชนะ หากเจ้าแพ้ เจ้าก็ออกจากสำนักศึกษาซวนเสียซะ และไปเป็นสนมของน้องชาย
