อนาง…
สายตาของจิ่วเยี่ยคล้ายว่าจะทำให้ผู้ที่ได้มองตกอยู่ในห้วงแห่งความหลงไหล
“ซี เจ้ารู้หรือไม่ว่าข้าคิดถึงเจ้ามากแค่ไหน ?” เขาเข้าไปกระซิบใกล้หูของมู่เฉียนซี
“ขะ… ข้าไม่รู้” มู่เฉียนซีนั้นอยากจะให้ตัวของนางอยู่ห่างจากเขาเสียหน่อย แต่ทว่าจิ่วเยี่ยยิ่งเข้ามาใกล้ขึ้นกว่าเดิม
“ซีจะรู้เอง” “อื้อ…”
ผมสีดำขลับไปพันกันเสียจนยากจะแยกออกจากกันได้ว่าของใครเป็นของใคร….
……
อรุณรุ่งวันต่อมา
มู่เฉียนซีเสมือนกลายเป็นคนไร้เรี่ยวแรงไปทั้งตัว เช่นนี้จะเรียกว่าเป็นเพราะเขาคิดถึงนางได้อย่างไร เรียกว่าอาการป่วยกำเริบเสียมากกว่า
มู่เฉียนซีกล่าวกับจิ่วเยี่ย “จิ่วเยี่ย เอ่อ… ในฐานะที่เจ้าเป็นอาจารย์ เจ้าจะไม่รับผิดชอบไม่ได้ เจ้าจะทรมานข้าให้ตายเพราะอาการกำเริบทุกวันไม่ได้!”
“แน่นอนว่าข้าจะฝึกสอนซีเอง” ผลสุดท้ายคือยามดวงอาทิตย์อยู่กลางท้องฟ้า จิ่วเยี่ยชี้แนะสอนสั่งมู่เฉียนซี เอาเข้าจริงนางต้องยอมรับเลยว่าการที่มีอาจารย์ผู้ชี้แนะที่แข็งแกร่งเช่นเขานี้ ทำให้การฝึกบำเพ็ญก้าวหน้าไปได้อย่างราบรื่นดีทีเดียว
นางสามารถสัมผัสได้ถึงม่านพลังของระดับจักรพรรดิแล้ว เพียงแต่ต้องหาจังหวะที่เหมาะสม ก็จะสามารถทะลวงผ่านไปยังขั้นนั้นได้ในคราวเดียว
ในยามราตรี จิ่วเยี่ยก็ได้ติดพันอยู่กับหมอส่วนตัวของเขาเพื่อให้นางรักษาโรคให้
ตอนนี้จิ่วเยี่ยเป็นอาจารย์ประจำตัวของมู่เฉียนซี ส่วนมู่เฉียนซีเองก็เป็นหมอประจำตัวให้กับเขา มันเป็นเหตุผ
