ทว่า เขาไม่อาจขู่ขวัญให้มู่เฉียนซีกลัวได้ มู่เฉียนซีกล่าว “วางใจเถอะ ยังไงเจ้าก็เป็นถึงนายน้อยของสำนักนิกายระดับหนึ่ง ข้าไม่วางยาพิษให้เจ้าตายจนกลายเป็นศัตรูคู่แค้นกับสำนักกระบี่ยักษ์หรอก”
“กินซะ!”
เมื่อพวกเขากินเม็ดยานั้นไป ทั่วทั้งร่างกายก็เร่าร้อนขึ้น ไม่มีเรี่ยวแรงเลยแม้แต่น้อย ชั่วครู่หนึ่งเกือบจะเป็นลมหมดสติไป
เขาโกรธเกรี้ยวจนตัวสั่น “เจ้า นี่เจ้าให้ยาเช่นนี้แก่ข้า เจ้า……”
มู่เฉียนซี “ใครใช้ให้เจ้ารนหาที่ตายกันล่ะ ?”
พวกเขาโกรธจนกระอักเลือด โดนวางยาเช่นนี้เขาไม่สามารถเข้าร่วมการต่อสู้และเอาคะแนนสูงกว่านี้ได้แล้ว อีกทั้งยังรู้สึกอับอายขายหน้าคนอื่นอีกด้วย
หลังจากที่มู่เฉียนซีกับฉินปาพักผ่อนเสร็จก็เตรียมตัวที่จะจากไป นายน้อยหวังกล่าวขึ้นว่า “แก้พิษ! ยาแก้พิษ! ข้าต้องการยาแก้พิษ!”
มู่เฉียนซีกล่าว “เจ้าใช้ยานี่บ่อยไม่ใช่เหรอ เจ้าก็น่าจะรู้ดีนะว่ายาแก้พิษคือสิ่งใด!”
“นี่เจ้า……”
นายน้อยหวังถูกมู่เฉียนซีเผยความลับเช่นนี้ ใบหน้าเขาก็ยิ่งแดงก่ำขึ้นเรื่อย ๆ
มู่เฉียนซีไม่อยากเสียเวลากับเขามากนัก เวลาทุกนาทีตอนนี้มีค่ามาก
“ชั้นที่หก!”
มู่เฉียนซีขึ้นไปถึงชั้นที่หกแล้ว ในขณะเดียวกันนั้นก็ได้เผชิญหน้ากับมนุษย์โลหะเจ็ดสิบคนที่มีกำลังการต่อสู้ที่โหดเหี้ยม และมู่เฉียนซีก็เริ่มการสังหารขึ้นอีกครั้ง
การต่อสู้ที่แข็งแกร่งและดุเดือดเช่นนี้ มู่เฉียนซีก็พบว่าพลังของตนเองนั้นฟื้นฟูกลับมาได้อย่างรวดเร
