ือไม่ ?”
อาจารย์ใหญ่กล่าว “เรียบร้อยแล้ว ไม่รู้ว่านักเรียนมู่เฉียนซียังมีสิ่งใดอยากจะเพิ่มเติมอีกหรือไม่”
มู่เฉียนซีกล่าว “สำหรับการตัดสินใจของอาจารย์ใหญ่แล้ว ข้าไม่เข้าไปแทรกแซงแน่นอน เพียงแต่ว่าลำดับต่อไป ข้าอยากจะสะสางความแค้นส่วนตัวสักหน่อย”
มู่เฉียนซีมองไปที่ชิงฮุ้ย และค่อย ๆ เอ่ยปากกล่าวอย่างช้า ๆ ว่า “ครั้งก่อน ข้าได้ให้บทเรียนที่น่าจดจำแก่เจ้าไปแล้ว แต่ดูเหมือนว่าเจ้าจะไม่พิจารณาตัวเองเลยแม้แต่น้อย เจ้าคิดจริง ๆ เหรอว่าข้าจะไม่กล้าล่วงเกินสำนักนิกายระดับหนึ่งอย่างหอชิงลั่ว ?”
หอหมอปีศาจยังไม่ได้พัฒนาอย่างสมบูรณ์ในเสียโจว นางก็ไม่อยากจะล่วงเกินหอชิงลั่วรุนแรงจนเกินไป ทว่า ครั้งนี้นางถูกยั่วยุให้โกรธจนสุดที่จะทนแล้ว
จวินโม่ซีก็กลับมาแล้ว ต่อให้ต้องมีเรื่องกับหอชิงลั่วขึ้นจริง ๆ ใครกันแน่ที่ต้องกลัว!
“จะ เจ้า นี่เจ้าจะทำอะไร ?” ชิงฮุ้ยในตอนนี้กล่าวอย่างตะกุกตะกักแล้ว
“วางใจเถอะ! ข้าไม่ฆ่าเจ้าหรอก!”
แสงสีเงินเปล่งประกายขึ้น ชิงฮุ้ยรับรู้ได้ว่าเจ็บปวดที่คอ ทันทีที่ร่างของมู่เฉียนซีกะพริบ เข็มยานั้นก็ถูกดึงกลับมาแล้ว
“เจ้า เจ้าวางยาพิษข้า เจ้าวางพิษอะไรข้า ?”
“ใจเย็น ๆ เถอะ เดี๋ยวเจ้าก็รู้เอง”
ชั่วครู่หนึ่ง ความเจ็บปวดอย่างรุนแรงก็ถาโถมเข้ามา ดวงตาของชิงฮุ้ยเจ็บปวดจนแทบจะถลนออกมา!
อ๊าย! อ๊าย! นางอยากจะตะโกนกรีดร้องดัง ๆ แต่นางกลับไม่มีเสียง
นางกลายเป็นคนใบ้ไปในทันที ดวงตาจ้องมองไ
