กรีดร้องอย่างบ้าคลั่ง เสียงกรีดร้องอันน่าสังเวชนั้นดังลั่นไปทั่วป่าโยวอ้าน
เขาลงมือหักกระดูกขาของลูกสิงโตทั้งเป็น จากนั้นใช้มีดเลาะกระดูก และดึงกระดูกขาของลูกสิงโตออกมา
อ๊าว! ลูกสิงโตส่งเสียงกรีดร้องอันเจ็บปวดอย่างสุดหัวใจออกมา และได้หมดสติไป เลือดสีแดงสดไหลออกมาอย่างต่อเนื่อง!
เขาเช็ดกระดูกนั้นอย่างนุ่มนวล ทั่วทั้งร่างถูกย้อมไปด้วยเลือดก็ไม่สนใจแม้แต่น้อย เขายิ้มพลางกล่าวว่า “สาวน้อย ฝีมือของข้าเป็นอย่างไรบ้าง ? กระดูกถูกลอกออกมาอย่างสมบูรณ์ อีกทั้งเสียงกรีดร้องอันน่าสยดสยองด้วยความเจ็บปวดนั่น มันช่างไพเราะมากเลยใช่หรือไม่!”
“บทเพลงที่ไพเราะที่สุดบนโลกใบนี้ ก็คือสิ่งนี้นี่แหละ”
หลังจากที่เขากล่าวคำพูดนี้ด้วยน้ำเสียงที่ลุ่มหลงแล้ว แต่กลับไม่เห็นร่องรอยความหวาดกลัว และความศรัทธาบนใบหน้าของมู่เฉียนซีเลย สิ่งเดียวที่มีเกรงว่าจะเป็นเพียงแค่ความดูถูกเหยียดหยาม
เฮยถูกล่าวด้วยความโกรธเกรี้ยว “สาวน้อย นี่เจ้ากล้าดูถูกเหยียดหยามข้ารึ หรือว่าฝีมือของข้ามันไม่สมบูรณ์แบบ!”
มู่เฉียนซีกล่าวอย่างเย็นชาว่า “คิดจะทำให้คนอื่นยิ้มโดยวิธีต่ำ ๆ เช่นนี้ เจ้ายังมีความภาคภูมิใจอีกงั้นเหรอ!”
สิ่งที่มู่เฉียนซีกล่าวนี้เป็นความจริง เมื่อก่อนคู่ปรับคนเก่าของนางในยุคปัจจุบันเป็นศัลยแพทย์ผู้วิปริตผู้หนึ่ง วิธีการนั้นไม่รู้ว่ารุนแรงกว่านี้เป็นกี่เท่า!
เฮยถูกล่าว “สาวน้อย เจ้าอย่าได้ใจร้อนไป จากนี้ข้าจะทำให้เจ้าได
