บางอย่างไม่ถูกต้องเป็นอย่างมาก
ทว่าเมื่อนึกถึงเหล่าอาจารย์ที่มาคุมสอบอยู่ในมุมมืด นางคงจะไม่มีอันตรายอันใดกระมัง
โม่ซางคงกล่าวขึ้น “ข้าก็ขอตัวไปก่อน เจ้าเองก็ระวังตัวด้วยล่ะ”
และแล้ว กลุ่มย่อยของพวกเขาในตอนนี้ก็แยกย้ายกันเป็นที่เรียบร้อย เงาร่างสีม่วงพุ่งผ่านส่วนกลางของป่าทมิฬไป สีของต้นไม้โดยรอบเข้มขึ้นเรื่อย ๆ ทำให้เห็นได้ชัดว่าตอนนี้ยิ่งเข้าใกล้ส่วนกลางของป่าทมิฬเข้าไปแล้วทุกที
ตรงจุดที่ห่างจากเขตอันตรายไม่มากนัก อาจารย์ที่คอยซุ่มคุมสอบอยู่นั้นล้วนอยากจะกระโจนออกไปดึงตัวมู่เฉียนซีเอาไว้มิให้นางเข้าไป
พวกเขากล่าวอย่างโกรธเกรี้ยว “สาวน้อยคนนี้ประมาทเสียจริง ตัวเองเป็นเพียงราชาแห่งภูตระดับแปดเท่านั้น ยังจะไปยังสถานที่เช่นนั้นอีก นั่นมันเสี่ยงชีวิตเกินไปแล้ว” “ก็ใช่น่ะสิ ถ้าหากว่าเกิดเรื่องอันใดขึ้นมา ข้าเกรงว่าพวกเราคงจะปกป้องนางไม่ได้”
…
จู่ ๆ มู่เฉียนซีรู้สึกว่ามีสายตากระหายเลือดจับจ้องนางอยู่ นางรู้สึกได้ถึงความเยือกเย็นที่กำลังแผ่อันตรายออกมามากขึ้นทุกที
— ฟิ้ว! —
เสียงแหวกอากาศดังขึ้น มู่เฉียนซีเตรียมตัวที่จะหลบหลีกอยู่แล้ว แต่กลับพบว่าเป้าหมายของฝ่ายตรงข้ามนั้นไม่ใช่นาง กลับเป็นอาจารย์ผู้คุมสอบ เงาร่างสีแดงร่างหนึ่งที่ดูราวกับพยัคฆ์กระโจนไปทางอาจารย์ผู้คุมสอบสองคนนั้น “เจ้าเป็นใคร ?!”
พวกเขาเห็นดวงตาดุร้ายและยังไม่ทันที่จะได้ตอบโต้ก็เกิดการโจมตีก่อน
— ปัง! ปัง! —
พวกเขาทั้
