อนจะกล่าวขึ้น “แต่ข้ารู้สึกว่าราคาที่มากกว่าถึงสิบเท่านั้น ไม่อาจสู้กับรสชาติอันโอชะของเจ้าได้ เช่นนั้น…”
สำนักศึกษาหนานเฟิงเตรียมการไว้ตั้งแต่แรกแล้ว เหล่าอาจารย์รู้ว่ามีนักล่าเงินรางวัลอยู่ในป่าแห่งนี้ และพวกนั้นจะไม่ฆ่าคน แต่เนตรดำอำมหิตผู้นี้กลับไม่เหมือนกัน ตามหลักแล้ว สำนักศึกษาหนานเฟิงไม่ควรปล่อยให้เหตุผิดพลาดเช่นนี้เกิดขึ้น
มู่เฉียนซีกล่าว “ดูแล้วเจ้าตั้งใจอย่างแน่วแน่ที่จะฆ่าข้าอย่างไม่มีทางกลับใจเลยนี่”
“ไม่… ไม่… ไม่!” เนตรอำมหิตส่ายหน้า
“สาวน้อยแสนสวยเช่นเจ้า ข้าจะไปฆ่าลงได้ยังไงกันเล่า ทะนุถนอมเจ้าอย่างดียังจะดีกว่า หวังว่าเจ้านั้นจะได้เรื่องอยู่บ้าง จงทนมีชีวิตอยู่ให้ได้สักเจ็ดแปดวัน อย่าทำให้ข้าผิดหวังล่ะ”
— ฟึ่บ! —
ปลายนิ้วของมู่เฉียนซีดีดเข็มยาเข็มหนึ่งออกไป
เมื่อต้องเผชิญหน้ากับพวกวิปริตมักในกาม แม้จะพูดมากกว่านี้อีกสักประโยคก็ยังเป็นการเปลืองน้ำลาย มีเพียงแต่ต้องต่อสู้เท่านั้น — ชิ้ง! —
เนตรอำมหิตชักดาบรูปทรงแปลกประหลาดออกมาหมายจะป้องกันเข็มยาของมู่เฉียนซีเอาไว้ และเขาทำได้เสียด้วย
สีหน้ามู่เฉียนซีหม่นคล้ำ ดาบนั่นคือดาบเกี่ยวกระดูก มันเป็นเครื่องมือเอาไว้ทรมานมนุษย์
เนตรอำมหิตแค่นเสียง “สาวน้อยเจ้าซุกซนนักนะ! ใช้อาวุธลับได้แบบนี้ ข้อกระดูกมือขวาของเจ้าจะต้องงดงามอย่างมากเป็นแน่ เอามันออกมาให้ข้าดูซะ”
เงาร่างสีดำพุ่งตรงไปทางมู่เฉียนซี
“เสี่ยวหงอู๋ตี้ พวกเจ้าทั้ง
